1935 - 1959 | 1960 - 1969 | 1970 - 1977

Życie i kariera Elvisa Presleya

Chronologia wydarzeń

20. stycznia 1960
Elvis zostaje awansowany do stopnia sierżanta.

Marzec 1960
1. marca Elvis opuszcza Niemcy, przylatując do New Jersey następnego dnia. Udziela tam konferencji prasowej. 5. marca 1960 r. zostaje oficjalnie zwolniony z wojska. 7. marca przybywa pociągiem do Memphis. W czasie tej serii historycznych wydarzeń wszędzie towarzyszą mu przedstawiciele prasy oraz tłumy fanów. 8. marca w biurze swego ojca w Graceland, położonego na tyłach posiadłości, bierze udział w konferencji prasowej.Elvis służył swej Ojczyżnie tak, jak każdy inny GI, bez żadnych specjalnych przywilejów, które mógł uzyskać dzięki swej pozycji. Te dwa lata przerwy w karierze były okresem dojrzewania. Elvis obawiał się ciągle, że jego długa nieobecność może zniszczyć i pogrzebać na zawsze jego karierę. Jednak, jak pokazała przyszłość, miał jeszcze nie raz udowodnić swe gwiazdorstwo i wielkość jako artysta.

Koniec marca 1960.
Elvis bierze udział w swej pierwszej po zakończeniu służby wojskowej sesji nagraniowej. Niektóre z nagranych utworów złożą się na album "Elvis Is Back", który będzie hitem Nr 2 na liście pop "Billboardu" (sesje będą kontynuowane na początku kwietnia). 21. marca Elvis otrzymuje czarny pas karate pierwszego stopnia. Sportem tym zainteresował się - i uczynił wielkie postępy - podczas pobytu w wojsku. 26. marca nagrywa specjalną edycję variety - show Franka Sinatry, realizowanego dla ABC - TV, zatytułowaną "Welcome Home Elvis". Otrzymuje honorarium w wysokości 125 000 dolarów. Jest to w tym czasie rekordowa suma zapłacona za udział w programie tego typu.

Koniec kwietnia 1960
Elvis rozpoczyna kręcenie zdjęć i nagrywanie ścieżki dżwiękowej do swego pierwszego po powrocie z wojska filmu. Jest to piąty w jego karierze filmowej obraz, zatytułowany "GI Blues", a realizowany dla wytwórni Paramount. Jest to zarazem pierwszy z dziewięciu filmów, które mają być wyprodukowane (z przerwami) przez Hala Wallisa. Partnerką Elvisa w "GI Blues" jest tancerka i aktorka, Juliet Prowse.

8. maja 1960
ABC emituje show Franka Sinatry "Welcome Home Elvis", który przyciąga uwagę 41,5 % telewizyjnej widowni w całym kraju.

3. czerwca 1960
Vernon Presley poślubia rozwódkę i matkę trzech synów, Davadę (Dee) Stanley - Amerykankę, którą poznał w Niemczech, gdzie mieszkała ze stacjonującym tam mężem, zawodowym żołnierzem. Małżonkowie krótko mieszkają w Graceland, a następnie przeprowadzają się do położonego w pobliżu domu.

Sierpień / Wrzesień 1960
Elvis nagrywa i kręci zdjęcia do swojego szóstego filmu, "Flaming Star", dramatu z niewielką ilością muzyki. Elvis gra rolę syna białego ojca i Indianki, rozdartego między dwiema kulturami. Akcja filmu toczy się w XIX w. Partnerką Elvisa jest Barbara Eden.

Pażdziernik 1960
Album będący ścieżką filmową z "GI Blues" trafia na listę "Bilboardu" i wkrótce dociera do 1. pozycji. Pozostanie na niej przez 10 tygodni, a w sumie utrzyma się na liście aż 111 tygodni ! Ma to być odnoszący największy sukces album w całej karierze Elvisa, notowany tak wysoko i tak długo na listach "Billboardu". (Jeżeli chodzi o całkowitą ilość płyt sprzedanych do tej pory, nie ma całkowitej pewności co do tego, który album odniósł rzeczywiście największy sukces).

Listopad 1960
Elvis zaczyna nagrania i zdjęcia do swego siódmego filmu, "Wild in the Country", który zostanie ukończony w styczniu roku następnego. "GI Blues" trafia na kinowe ekrany w Stanach. Zyskuje ciepłe recenzje, jest sprzedawany w dużej ilości kopii i plasuje się w piętnastce najbardziej kasowych filmów roku. Jest to lekka komedia o charakterze melodramatu, z wieloma piosenkami śpiewanymi przez Elvisa, który przez wiekszą część filmu pokazuje się w mundurze.

Koniec grudnia 1960
"Flaming Star" trafia do szerokiego rozpowszechniania, lecz w przeciwieństwie do "GI Blues" nie przynosi spodziewanych wpływów kasowych. Niemniej Elvis doczekał sie uznania ze strony rady plemiennej za pozytywne sportretowanie Indian amerykańskich w tym mrocznym dramacie narodowościowym. W Afryce Południowej wprowadzony zostaje zakaz rozpowszechniania tego filmu ze względów rasowych.

25. lutego 1961
Elvis pojawia się na wydanym na jego cześć uroczystym lunchu w Memphis i prezentuje zebranym przedstawicielom prasy oraz innym zaproszonym gościom szereg otrzymanych ostatnio nagród. Następnie odbywa się konferencja prasowa. Póżniej Elvis daje popołudniowy i wieczorny show w Ellis Auditorium. Dochód przeznaczony jest na rzecz ok. 38. akcji charytatywnych organizowanych w Memphis. W przeciwieństwie do nagrywanego przed emisją telewizyjnego show Franka Sinatry, koncerty te są, jak dotąd, jedynymi występami na żywo od czasu zwolnienia z wojska. Gubernator stanu Tennessee, Buford Ellington, proklamuje ten dzień "Dniem Elvisa Presleya". Począwszy od tego czasu, Elvis corocznie wspiera finansowo obszerną listę aukcji charytatywnych organizowanych w Memphis. Czasami ich liczba przekracza 50, zwłaszcza w okolicy świąt Bożego Narodzenia. Po kilku latach, aby dać wyraz swej wdzięczności, miasto daje mu masywną tablicę pamiąrtkową, na której wymienione są wspierane przez Elvisa akcje i organizacje charytatywne. Lista ta obejmuje 50 pozycji.

25 marca 1961
Elvis przybywa na Hawaje. Bierze udział w konferencji prasowej, a wieczorem daje koncert w Bloch Arena w Pearl Harbor. Jest to koncert charytatywny, z którego dochód ma pomóc w ufundowaniu pomnika ku czci "USS Arizona" Gdy przybywa na Hawaje, lotnisko szturmowane jest przez tysiące fanów. Jego show w Bloch Arena przynosi dochód przekraczający 65 000 dolarów, a promocja zwiększa uzyskaną kwotę do ok. 100 000 dolarów. Nie jest to jednak suma wystarczająca na wzniesienie budynku - pomnika. Wkrótce udaje się zebrać pozostałą część niezbędnych funduszy i rok póżniej budowa zostaje ukończona. Elvis otrzymuje szereg honorowych odznaczeń, będących wyrazem uznania dla jego wysiłków i wkładu w pomyślne zakończenie tej akcji. Jak pokaże przyszłość, występ w Pearl Harbor będzie ostatnim niefilmowym pojawieniem się Elvisa przed publicznością aż do czsu jego specjalnego programu telewizyjnego w 1968 r.

Koniec marca / środek kwietnia 1961
Elvis pozostaje na Hawajach, by nakręcić zdjęcia plenerowe do swego ósmego obrazu filmowego, "Blue Hawaii", do którego nagrał już ścieżkę dżwiękową. Póżniej w studiach Hollywood nakręcone zostaną dodatkowe ujęcia do tego filmu. Od tego czasu Elvis będzie darzył Hawaje szczególną sympatią i często na nich gościł.

Czerwiec 1961
"Wild in the Country", w którym Elvisowi partnerują Hope Lange, Millie Perkins i Tuesday Weld, pojawia się na ekranach kin, wywołując mieszane uczucia i zróżnicowane recenzje krytyków filmowych. Podobnie jak "Flaming Star", jest to melodramat, w którym Elvis nie śpiewa zbyt wiele. Producenci i agenci również nie są zachwyceni wpływami kasowymi.

Lipiec 1961
Elvis rozpoczyna zdjęcia i nagrywa soundtrack do swego dziewiątego filmu, "Follow That Dream". Część zdjęć kręcona jest na Florydzie.

W okresie tym kontynuowane są również sesje nagraniowe, nie mające związku z filmami. Ukazują się też kolejne przebojowe piosenki.

Pażdziernik 1961
Album ze ścieżką dżwiękową filmu "Blue Hawaii" wchodzi na listę "Billboardu", gdzie utrzymuje się przez półtora roku, zajmując przez 20 tygodni pierwszą pozycję. Jest to drugi po "GI Blues" album Elvisa, utrzymujący się na listach "Billboardu" najdłużej spośród wszystkich, które nagrał w czasie swej kariery. Ponadto drugą pozycję na liście singli "Billboardu" osiąga utwór, który stanie się klasykiem Elvisa - "Can't Help Falling in Love".

W dalszym ciągu wypuszczane są niefilmowe przebojowe nagrania, wśród których znajduje się "Good Luck Charm", królujący na szczycie listy w r. 1962. Jest on ostatnim hitem pop Nr 1 aż do r. 1969, gdy na pierwszą pozycję trafia piosenka "Suspicious Minds"

Pażdziernik / Listopad 1961
Elvis nagrywa i kręci zdjęcia do swego dziesiątego filmu, "Kid Galahad", ukończonego w styczniu r. 1962.

Koniec Listopada 1961
"Blue Hawaii" pojawia się na ekranach, zyskując ciepłe recenzje oraz osiągając drugą pozycję na liście najbardziej kasowych filmów. Stanie się na długo najpopularniejszym filmem Elvisa. Jego charakterystyczna nieskomplikowana fabuła, bogata, egzotyczna sceneria, wiele piosenek śpiewanych przez Elvisa oraz wiele pięknych dziewcząt staną się podstawą licznych filmów z lat 60. , określanych mianem "formuły Presleya", chociaż większość z nich nawet w przybliżeniu nie zostanie zrealizowana tak dobrze.

Koniec marca / koniec kwietnia 1962
Elvis nagrywa i kręci w Hollywood swój jedenasty film, "Girls! Girls! Girls!". Zdjęcia plenerowe realizowane są na Hawajach.

Maj / Czerwiec 1962
"Follow That Dream" ukazuje się na ekranach kin w całym kraju i zajmuje piątą pozycję na listach najbardziej kasowych filmów. Recenzje są dobre, również sprzedaż przynosi duże zyski.

Koniec sierpnia / Wrzesień 1962
Elvis nagrywa scieżkę dżwiękową i rozpoczyna zdjęcia do swojego dwunastego filmu, "It Happened at the World's Fair". Jest on częściowo realizowany w Hollywood, częściowo zaś na terenach światowej Wystawy EXPO ' 62 w Seattle.

"Kid Galahad" trafia do szerokiego rozpowszechniania i odnosi relatywny sukces, pozostając przez pewien czas w czołowej dziesiątce najbardziej kasowych filmów.

Pażdziernik 1962
W Meksyku, rozruchy w kinie wyświetlającym "GI Blues" skłaniają władze tego kraju do wprowadzenia zakazu prezentowania filmów Elvisa. Raporty mówią o połamanych krzesłach, wybitych szybach okiennych oraz innych aktach dewastacji.

Listopad 1962
"Girls! Girls! Girls!" wchodzi na ekrany kin w całym kraju i dorównuje "Blue Hawaii" wysokością wpływów kasowych. Jest to drugi film, w którym wykorzystano tzw. "formułę Presleya" i posunięcie to przyniosło oczekiwane efekty. Album ze ścieżką dżwiękową dociera na listach do pierwszej piątki i przynosi przebojowy singiel, "Return To Sender".

Grudzień 1962
Priscilla Beaulieu przylatuje z Niemiec Zachodnich, by latem tego roku odwiedzić Elvisa w Los Angeles. Jest to ich pierwsze spotkanie po zakończeniu przez Elvisa służby wojskowej i opuszczeniu przez niego Europy. W grudniu jej rodzice wyrażają zgodę na wspólne spędzenie z Elvisem Świąt Bożego Narodzenia w Graceland. Szybko wraca z Memphis do rodziny, a następnie, na początku 1963 r., wprowadza się do Graceland, kończąc ostatni rok nauki w szkole średniej w Memphis. 24. maja 1963 r. kończy 18. rok życia.

Początek stycznia / Luty 1963
Elvis nagrywa soundtrack i kręci zdjęcia do swego trzynastego filmu, kolejnego obrazu utrzymanego w "konwencji Presleya" - "Fun In Acapulco".

Kwiecień 1963
"It Happened At The World's Fair" pojawia się na ekranach kin w całym kraju, a wpływy kasowe są stosunkowo wysokie, pomimo że film posiada najsłabszą fabułę ze wszystkich obrazów nakręconych dotąd przez Elvisa.
Album ze ścieżką dżwiękową dociera do piątej pozycji na listach. W okresie tym nadal ukazują się hity i nagrania niefilmowe.

Lipiec 1963
Elvis nagrywa podkład dżwiękowy, a następnie w Las Vegas i Hollywood bierze udział w zdjęciach do swego czternastego filmu, "Viva Las Vegas", w którym partneruje mu Ann-Margaret. (W rzeczywistości przed ukazaniem się na ekranach "Viva Las Vegas", wypuszczony zostanie jego piętnasty film, zatytułowany "Kissin' Cousins", który ma być kręcony jako następny).

Pażdziernik 1963
Elvis nagrywa i kręci zdjęcia do swego piętnastego obrazu filmowego, "Kissin' Cousins".

Początek listopada 1963
"Fun In Acapulco" pojawia się na ekranach kin i szybko dociera do piątej pozycji najbardziej kasowych filmów. Soundtrack wchodzi do pierwszej piątki na listach przebojów.

Styczeń / Luty 1964
Za cenę 55 tys. dolarów Elvis nabywa "Potomac", dawny jacht prezydencki Franklina Roosevelta. Ma zamiar przekazać go fundacji charytatywnej, March of Dimes, w celu uczynienia zeń pomnika państwowego (Franklin Delano Roosevelt cierpiał na polio, główną chorobę zwalczaną przez March of Dimes). Koszty transportu jachtu oraz koszty jego utrzymania nie mogą być pokryte z funduszy fundacji, tak więc March of Dimes odmawia przyjęcia prezentu. Elvis próbuje dać go 7. Oddziałowi Straży Przybrzeżnej w Miami, lecz również te wysiłki kończą się fiaskiem. Ostatecznie, 13. lutego Elvis przekazuje jacht jako prezent St. Jude Children's Research Hospital w Memphis. Ma on zasilić fundusze szpitala. Ceremonia odbywa się w Long Beach, California, przy pełnej akceptacji aktora i fundatora szpitala, Danny'ego Thomasa.

W okresie tych długotrwałych perypetii z podarowaniem jachtu na cele dobroczynne, grupa "The Beatles" po raz pierwszy występuje w programie "The Ed Sullivan Show", a sam Sullivan odczytuje przed kamerami telegram z gratulacjami od Elvisa i Colonela. Amerykańska muzyka i cała kultura pop wkrótce całkowicie odmienią swe oblicze pod wpływem "inwazji brytyjskiej" i w znacznej mierze będzie to zmiana przypominająca to wszystko, co działo się po pojawieniu się Elvisa w latach 50.

Elvis zaczyna być znudzony i sfrustrowany swoją karierą filmową i przebiegiem kariery muzycznej. W przyszłości stan ten jedynie się nasili.

Marzec 1964
"Kissin' Cousins" trafia na ekrany. Ten jeden z najgorszych jakościowo filmów w całej karierze Elvisa szybko dociera do jedenastej pozycji na liście najbardziej kasowych filmów, po czym szybko z niej spada. Natomiast album wchodzi do Top Ten.

Elvis rozpoczyna zdjęcia do swojego szesnastego filmu, "Roustabout", w którym jego partnerką jest legenda Hollywood, Barbara Stanwyck. Ścieżka dżwiękowa do filmu nagrana została w poprzednim miesiącu.

Cerwiec 1964
Elvis nagrywa podkład żwiękowy do swego następnego filmu, "Girl Happy".
"Viva Las Vegas" pojawia się na ekranach kin i trefia do pierwszej ósemki najbardziej kasowych filmów. Jest to jeden z lepszych filmów Elvisa w tym okresie, a piosenki odznaczają się wysokim poziomem.

Lipiec / Sierpień 1964
Elvis realizuje zdjęcia do swojego siedemnastego obrazu filmowego, "Girl Happy", w którym partnerują my Shelly Fabares oraz była miss Ameryki, Mary Ann Mobley.

Pażdziernik 1964
Elvis rozpoczyna kręcenie osiemnastego filmu, "Tickle Me". Ścieżka dżwiękowa nie zawiera nowych nagrań. Zamiast nich wykorzystuje się wcześniej wypuszczone piosenki niefilmowe, co ma głównie na celu maksymalne obniżenie kosztów produkcji.

Listopad 1964
"Roustabout" pojawia się na ekranach kin w całym kraju i trafia na ósmą pozycję na liście najbardziej kasowych filmów. Soundtrack, na którym znajdują się jedne z najlepszych piosenek Elvisa w tym okresie, dociera do pierwszej pozycji na liście najlepszych albumów pop "Billboardu".

Marzec / Kwiecień 1965
Elvis nagrywa ścieżkę dżwiękową i bierze udział w zdjęciach do swego dziewiętnastego filmu, "Harum Scarum". Jego partnerką jest Mary Ann Mobley.

Kwiecień 1965
"Girl Happy" trafia na ekrany i okazuje się stosunkowo dobrym posunięciem z punktu widzenia biznesu. Album ze ścieżką dżwiękową wchodzi do Top Ten.
W okresie tym nadal wypuszczane są płyty niefilmowe.

Maj 1965
Elvis nagrywa i bierze udział w zdjęciach do swego dwudziestego filmu (zostanie on wypuszczony - niezgodnie z chronologią - jako dwudziesty pierwszy), "Frankie and Johnny". Partneruje mu Donna Douglas.

Lipiec 1965
Rozpoczyna się rozpowszechnianie "Tickle Me".

Elvis wpłaca 50 000 dolarów na rzecz Motion Picture Relief Fund. Jest to najwyższa kwota wpłacona na rzecz fundacji przez prywatną osobę do tego czasu. Z ramienia organizacji przyjmują ją Barbara Stanwyck i Frank Sinatra.

Sierpień 1965
Elvis nagrywa sundtrack do swojego dwudziestego pierwszego filmu, "Paradise, Hawaiian Style", który zostanie wypuszczony (niezgodnie z chronologią) jako dwudziesty, a następnie wyrusza na Hawaje, by kręcić zdjęcia plenerowe. W czasie przerwy w realizacji filmu, odwiedza "USS Arizona" Memorial. Wizyta relacjonowana jest szeroko przez prasę i skłania miejscowego senatora, Daniela Inouye, do złożenia wizyty w Congressional Record. Elvis powraca do Hollywood, by dokończyć pracę nad filmem.

27 sierpnia 1965
Zespół "The Beatles" odwiedza Elvisa w jego domu w Kalifornii. Wizyta trwa kilka godzin, podczas których dochodzi do nieformalnej, zaimprowizowanej jam session.

Listopad 1965
"Harum Scarum" trafia do powszechnego rozpowszechniania i zajmuje jedenastą pozycję na liście najbardziej kasowych filmów, po czym szybko z niej spada, stanowiąc typowy przykład filmów kręconych przez Elvisa w ciągu kilku ostatnich lat. Album ze ścieżką dżwiękową dociera do ósmego miejsca.

Luty 1966
Elvis nagrywa soundtrack i bierze udział w zdjęciach do swojego dwudziestego drugiego filmu, "Spinout". Jego partnerką jest Shelly Fabares.

Marzec 1966
"Frankie and Johnny" trafia do kin, lecz nie budzi szczególnego zainteresowania. Album ze ścieżką dżwiękową dociera do dwudziestej pozycji na listach.

Czerwiec 1966
"Paradise, Hawaiian Style" pojawia się na ekranach kin w całym kraju, lecz nie odnosi sukcesu u publiczności. Album ze ścieżką dżwiękową zajmuje pietnastą pozycję.

Czerwiec - Wrzesień 1966
Trwają prace nad nagraniem podkładu muzycznego i realizacją dwudziestego trzeciego (będzie wypuszczony jako dwudziesty czwarty) filmu Elvisa, "Double Trouble".

Wrzesień 1966
Nagrywanie scieżki dżwiękowej i realizacja zdjęć do dwudziestego czwartego (ukaże się jako dwudziesty trzeci) obrazu filmowego Elvisa, "Easy Come, Easy Go".

Listopad 1966
"Spinout" pojawia się na ekranach, lecz nie odnosi sukcesu. Album ze ścieżką dżwiękową dociera do 18. pozycji.

Grudzień 1966
Elvis formalnie proponuje Priscilli małżeństwo.

Luty 1967
Elvis kupuje 163 - akrowe rancho w stanie Mississippi, w odległości zaledwie kilku minut jazdy od Graceland. Zarówno on, jak i jego świta wraz z żonami zaczęli interesować się jazdą konną po sprezentowaniu przez Elvisa konia Priscilli. Hobby uprawiano na pastwiskach Graceland. Przez nadchodzące miesiące, Elvis i jego Mafia spędzą wiele czasu na ranczu Circle G. Szczęśliwie zaczyna ono odwracać uwagę Elvisa od powodującego frustrację i coraz większe poczucie niespełnienia stanu jego filmowej kariery. Uczucia te osiągają w tym okresie swe największe nasilenie.

Marzec 1967
"Easy Come, Easy Go" trafia do powszechnego rozpowszechniania, lecz nie odnosi sukcesu.

RCA wypuszcza grugi album gospel Elvisa, "How Great Thou Art", Który został nagrany w połowie 1966 roku. Album zdobywa bardzo dobre rezenzje, a National Academy of Recording Arts & Sciences honoruje go nagrodą Grammy w kategorii "Najlepsze Wykonanie Sakralne". Jest to pierwsza z trzech nagród Grammy.

Luty - Kwiecień 1967
Nagrywanie ścieżki dżwiękowej i realizacja zdjęć do "Clambake", dwudziestego piątego filmu Elvisa. Jest to trzeci i ostatni film, w którym partneruje mu Shelly Fabares.

Kwiecień 1967
Na ekranach pojawia się "Double Trouble". Mimo że jest lepszy od ostatnich prób filmowych Elvisa, nie przynosi zbyt dużych wpływów kasowych.

Maj 1967
1. maja Elvis i Priscilla zawarli związek małżeński na prywatnej ceremonii, w otoczeniu małej grupy złożonej z członków rodziny i kilku przyjaciół. Uroczystość odbyła się w hotelu Alladin w Las Vegas, tuż po godz. 9:30 przed południem.

Następnie odbyło się przyjęcie i konferencja prasowa. Para udała się na miesiąc miodowy do Palm Springs, gdzie spędziła kilka dni. Elvis nałożył kilka postsynchromów do filmu "Clambake". Nastepnie nowo poślubieni małżonkowie wrócili do Memphis.

29. maja 1967
Elvis i Priscilla wkładają ponownie swoje ślubne stroje i urządzają drugie przyjęcie weselne w "sali trofeów" w Graceland przeznaczone dla rodziny i przyjaciół, którzy nie brali udziału w uroczystości weselnej w Las Vegas.

Czerwiec - Lipiec 1967
Nagrywanie ścieżki dżwiękowej i realizacja dwudziestego szóstego filmu Elvisa "Speedway", w którym partneruje mu Nancy Sinatra. Podczas produkcji ogłoszona zostaje informacja o ciąży Priscilli.

Wrzesień - Listopad 1967
Nagrywanie soundtracku i zdjęcia do dwudziestego siódmego filmu Elvisa, "Stay Away, Joe". Jest to komedia utrzymana w konwencji westernu, w której Elvis raz jeszcze wciela się w rolę Indianina półkrwi. Stanowi to odejście od praktycznie niezmiennych fabuł poprzednich filmów i prawie identycznych ról w filmach realizownych przez kilka ostatnich wyczerpujących lat. Odmiana ta sprawia Elvisowi niekłamaną radość.

Grudzień 1967
"Clambake" trafia do powszechnego rozpowszechniania i plasuje się na piętnastej pozycji listy najbardziej kasowych filmów. Album ze ścieżką dżwiękową osiąga numer 40. na listach.

1. lutego 1968
Priscilla - dokładnie w dziewięć miesięcy od dnia ślubu z Elvisem - rodzi córkę, Lisę Marie. Jest to okres wielkiego szczęścia dla całej rodziny, a przede wszystkim szczęśliwych rodziców.

Marzec 1968
"Stay Away, Joe" trafia na ekrany, wywołując mieszane recenzje i nie przynosząc zbyt wielkich wpływów kasowych, chociaż - jak wszystkie filmy Elvisa - jest przedsięwzięciem zyskownym dla producentów.

Nagrywanie ścieżki dźwiękowej i zdjęcia do dwudziestego ósmego filmu Elvisa, "Live a Little, Love a Little". Jest to pełen seksu, bardziej dojrzały rodzaj komedii - melodramatu. Podobnie jak "Stay Away, Joe" odbiega znacznie od typowych filmów Presleya. To jeszcze jeden powiew świeżego powietrza.

Czerwiec 1968
"Speedway" pojawia się na ekranach, lecz nie zdobywa uznania publiczności. Soundtrack dociera na liście albumów zaledwie do 82. pozycji.

Połowa / koniec czerwca 1968
Elvis ma próby do nagrania swego specjalnego telewizyjnego show.
25 czerwca odbywa się konferencja prasowa.
27 - 30 czerwca, nagrywanie programu w studio TV. Powszechnie używano nazw "The 68 Special" lub "The 68 Comeback", ale prawdziwa nazwa tego specjalnego telewizyjnego show to "Elvis".

Lata sześćdziesiąte przyniosły wiele zmian w muzyce i pop kulturze . Zmiany, dla których Elvis przetarł szlaki dekadę wcześniej, kiedy eksplodował na scenie ze swym połączeniem muzyki pop, rocka, country, rhythm & bluesa i wpływami gospel. Skupiając się na karierze filmowej w latach 60., Elvis stał się w mniejszym stopniu częścią sceny kulturalnej pop. Elvis kręcił jeden film za drugim, a większość płyt, które wtedy wydał stanowiły albumy zawierające ścieżki dźwiękowe jego filmów. W latach 50. i wczesnych 60. - filmy i albumy ze ścieżką dźwiękową cieszyły się dużym sukcesem, lecz w miarę upływu lat i jedno i drugie, chociaż nadal przynosiły zyski, nie były aż tak wielkim sukcesem jak wcześniej. Elvis osiągnął najwyższy stopień frustracji w związku ze swą karierą i wszystkimi ograniczeniami dotyczącymi jego kreatywności i artystycznej ekspresji. Miał nadzieję, że zostanie prawdziwym aktorem, ale Hollywood miało inne plany w związku z Elvisem - a on się na to godził. Nie miał zbyt wielu okazji na wykazanie się swoim talentem. Był gotów na zmianę. Minęło już siedem lat odkąd Elvis wystapił po raz ostatni na scenie. Elvis tęsknił za bliskością swojej publiczności, energią i ekscytacją występów na żywo.

"The 68 Special" zaczyna się od nowej, gorącej wersji "Trouble" z filmu "King Creole" (1958). Jest to wstęp do "Guitar Man", który staje się przewijającym tematem występu ze swoimi na wpół autobiograficznymi słowami. Po "Guitar Man", Elvis z gitarzystą Scotty Moore’m i perkusistą D.J. Fontaną, dwoma muzykami z lat 50. (basista Bill Black zmarł kilka lat wcześniej) siedzą w koło na scenie - razem z innymi przyjaciółmi Elvisa, podczas tej nieformalnej jam session - śpiewają, grają, żartują i opowiadają wesołe historyjki. Są również fragmenty, w których Elvis jest sam na scenie śpiewając wiele ze swoich największych przebojów rock 'n' rollowych i ballad. Elvis śpiewa również nową piosenkę "Memories". Można przypuszczać, że Elvis przelał całą swą frustrację w wykonanie tych piosenek. Jego naturalny talent, charyzma, wrażliwość i prezencja sceniczna nie zmniejszyły się przez lata spędzone w Hollywood. Tak naprawdę, wygląda, śpiewa i rusza się lepiej niż kiedykolwiek. Ma 33. lata i jest lepszy niż kiedykolwiek. Lepszy niż ktokolwiek w tej branży. W czasie jam session i występów solo Elvis prezentuje się w dwuczęściowym czarnym skórzanym kostiumie zaprojektowanym przez Billa Bellewa, który projektował również wszystkie inne kostiumy Elvisa. Przypomina to erę Jamesa Deana i Marlona Brando, typ filmów z lat 50. o motocyklowcach - era kiedy Elvis po raz pierwszy proklamowany został “Królem Rock’n’Rolla”.

W jednym z fragmentów jam session Elvis mówi o pochodzeniu rock’n’rolla od gospel. To wstęp do fragmentu z piosenkami gospel, do którego Elvis nałożył dwuczęściowy garnitur w kolorze burgundu i śpiewał "Where Could I Go But To The Lord", "Up Above My Head" i "Saved" z chórem żeńskim The Blossoms i grupą tancerzy - a wszystko to dla podniesienia atmosfery pieśni gospel.

Pod koniec "The Special", Elvis pojawia się w długim kawałku, który poprzez piosenki, taniec, popisy karate i różne sytuacje, pokazuje drogę młodego człowieka - od walczącego o przetrwanie grajka przez wyzwania, niebezpieczeństwa i kompromisy na drodze do jego marzenia o sukcesie. Kiedy sen się spełnił, chłopak zdaje sobie sprawę, że pozostaje niespełniony, że stracił własne ja. Postanawia wrócić do korzeni robiąc to co dawało mu najwięcej szczęścia, co najlepiej umiał. Elvis śpiewa “I’ll never be more than what I am ... a swingin’ little guitar man” (“Nigdy nie będę niczym więcej niż jestem... swingującym facetem grającym na gitarze").” Paralele do życia Elvisa są jasne i celowe, a "68 Special" to jego własny powrót do korzeni - do własnego ja. Wolny od granic stawianych przez Hollywoodzki przemysł, oto Elvis piosenkarz, wykonawca, muzyk, człowiek - prawdziwy Elvis.

Pod koniec programu, Elvis pojawia się sam w prostym białym dwuczęściowym garniturze stojąc przed olbrzymim czerwonym napisem 'ELVIS'. Śpiewa nową piosenkę "If I Can Dream" specjalnie napisaną na ten występ. Jego mocne i żarliwe przedstawienie tej pieśni o nadziei dla ludzkości jest jednym z najwspanialszych i najbardziej błyskotliwych momentów w karierze Elvisa.

Lipiec / sierpień 1968

Elvis nagrywa swój 29. film "Charro!", dramatyczny western - znowu zupełnie inna rola.

Elvis specjalnie zapuszcza brodę do tej roli. Piosenka tytułowa będzie na początku filmu (przy początkowych napisach) ale nie będzie żadnej innej piosenki Elvisa w tym obrazie. Będzie to pierwszy i jedyny film, w którym Elvis nie śpiewa przed kamerami.

Październik – listopad 1968

Elvis kręci zdjęcia do swojego 30. filmu "The Trouble with Girls (and How to Get into It)".

Śpiewa w tym filmie przed kamerami, ale dla odmiany w bardzo naturalnych sytuacjach. Nadal jednak jest to zupełnie inny, nietypowy film dla Elvisa.

"Live a Little, Love a Little" – premiera w październiku, ale film nie sprawdza się.

 

 

"If I Can Dream" z występu, który wkrótce ukaże się w telewizji ("The ’68 Special"), jest w listopadzie na 12 miejscu na liście pop singli , co sprawia, że jest to największy przebój singlowy Elvisa od 1965r.

3 grudnia 1968

Elvis ("The ’68 TV Special") pokazany w NBC-TV jest jednym z największych hitów telewizyjnych roku. Program otrzymuje entuzjastyczne recenzje zarówno od publiczności jak i krytyki. Album ze ścieżką dźwiękową plasuje się na 8 miejscu listy pop. W swojej recenzji John Landau, piszący o rocku, mówi:

“Jest coś w tym wszystkim magicznego. Patrzymy na człowieka, który stracił swoje ‘ja’, znajduje drogę do domu.....Śpiewał z taką siłą, jakiej ludzie już nie oczekują od śpiewających rock’n’rolla.”

W późniejszych latach - Greil Marcus, też piszący o rocku, wspomni to w ten sposób:

“To była najlepsza muzyka jego życia. Jeśli była kiedykolwiek muzyka, która krwawi, to było właśnie to”.

"Elvis TV Special" stał się przełomowym momentem w historii muzyki pop/rock. Po tym programie wszystko się zmieniło . Elvis z odnowioną energią poświęca się nagraniom, ma wkrótce skończyć pracę w filmie i wrócić do występów na żywo - rozpoczynając nową i ekscytującą erę w swej karierze. Jego supergwiazdorstwo jeszcze nie osiągnęło szczytów.

Grudzień 1968

Elvis kończy zdjęcia do "The Trouble with Girls".

Styczeń / luty 1969

Elvis nagrywał wszystkie piosenki dla RCA w Nashville lub Hollywood . Ale teraz znowu nagrywa w Memphis - po raz pierwszy od 1955 r., kiedy to zaczynał swą karierę w wytwórni Sun. Odbywa całonocny maraton nagraniowy w American Sound Studio. Jego praca tutaj będzie uważana za jedno z największych osiągnięć w karierze - najlepszą od pierwszych dni w Sun Records i ekscytujących wczesnych lat w RCA, zanim poszedł do wojska.
Elvis ma wspaniały materiał do wyboru i wkłada duszę i serce w sesje nagraniowe. Pracuje z najlepszymi muzykami z Memphis. Dźwięk jest świeży i porywający. W każdej piosence słychać jego energię i zaangażowanie. To wspaniała, radosna praca po latach nudnej pracy w filmie. W rezultacie dostaniemy dwa albumy. Sesje zakończą się również czterema singlami, które będą wydane później w tym roku i na początku 1970: "In the Ghetto", "Suspicious Minds", "Don’t Cry, Daddy" i "Kentucky Rain".

 

 

Marzec / kwiecień 1969

Elvis wraca do Hollywood aby nagrać swój 31. i zarazem ostatni film - "Change of Habit", z Mary Tyler Moore.

Elvis gra lekarza z getta w mieście Northern, który przyjechał tam z Tennessee. Mary Tyler Moore i dwie inne aktorki grają zakonnice, które go “ukrywają” w getcie, aby wziął udział w zdrowotnych i socjalnych problemach społeczności. Temat, chociaż poważny i na czasie, nie jest szczególnie dobrze opracowany w scenariuszu, według opinii wielu osób, a tytuł jest frywolny. Lecz Elvis wygląda wspaniale a jego naturalna gra daje odświeżającą przyjemność po głupich rolach, które musiał grać przez większość lat 60. Jest również parę dobrych piosenek, śpiewanych w naturalnych sytuacjach.

Marzec 1969

"Charro!" wchodzi na ekrany kin, ale nie przynosi oczekiwanych zysków.

31 lipca – 28 sierpnia 1969

Elvis podpisuje kontrakt na 57 występy w ciągu 4 tygodni w "The International Hotel" w Las Vegas, który właśnie został zbudowany i ma największą salę koncertową w mieście. Elvis zbiera najlepszych rock 'n' rollowych muzyków, orkiestrę, męską grupę gospel i żeńską grupę soul/gospel.

Przygotowania i próby trwają kilka tygodni, przed planowanym rozpoczęciem sezonu, którego datę ustalono na 31 lipca 1969 r.

Występ jest wspaniałą mieszanką świeżej aranżacji klasycznych hitów - ekscytującego nowego materiału, jaki Elvis nagrał - paru “przeróbek” nowych i starych przebojów innych artystów i czarujących wspomnień z dotychczasowej kariery Elvisa.

Konferencja prasowa odbyła się po pierwszej z dwóch premierowych nocy.

Występy te przyciągają niespotykane dotąd tłumy i otrzymują wspaniałe recenzje publiczności i krytyki. To triumf. Pierwszy album Elvisa na żywo, "Elvis In Person at the International Hotel, Las Vegas, Nevada", nagrany jest w czasie tego kontraktu i wkrótce wydany.

Elvis jest w szczytowej formie fizycznej - nosi proste, unikalne, inspirowane stylem karate, dwuczęściowe stroje - czarne lub białe. Projektowane są przez Billa Belewa, który projektował stroje do "The ’68 TV Special". Są to zwiastuny sławnych, jednoczęściowych kombinezonów (kostiumów), które początkowo będą proste a później staną się coraz bardziej dopracowane.

A oto parę recenzji:

“Jest parę niewiarygodnych rzeczy dotyczących Elvisa, ale najbardziej niewiarygodne jest to, że jego siła trwa w świecie, gdzie meteoryczne kariery gasną jak spadające gwiazdy.”
- Newsweek, 8.11.1969.

“... styl i ostentacja, które dotykają prawdziwej magii. Gibki, seksowny, pot lejący się z jego twarzy, chodzi teraz z precyzją atlety, gracją tancerza... seksowny i błyskotliwy, ma instynkt geniusza w przekazywaniu poezji w formie rockowego występu.”
- W.A. Harbinson, z książki “The Illustrated Elvis” 1975, fragment dotyczący kontraktu Elvisa w Vegas w 1969r.

 

Orkiestra pod kierunkiem Bobby Morrisa. Muzycy: James Burton – gitara prowadząca; John Wilkinson – gitara rytmiczna; Jerry Scheff – gitara basowa; Larry Muhoberac – fortepian; Ronnie Tutt – perkusja.
Chór żeński – The Sweet Inspirations; Chór męski – The Imperials.
Charlie Hodge grał na gitarze dodatkowej i śpiewał, a także był asystentem scenicznym Elvisa.
Przez lata nastąpiły zmiany w składzie grupy. Dyrygentem orkiestry został Joe Guercio. Millie Kirkham, która pracowała z Elvisem przy nagraniach studyjnych, przyłączyła się jako sopran; później przejęła to zajęcie Kathy Westmoreland. Glen D. Hardin został pianistą. J.D.Sumner i the Stamps Quarter zostali towarzyszącą grupą męską. Wiele innych zmian nastąpiło w miarę upływu lat.

Wrzesień 1969

"The Trouble with Girls" - 30. film Elvisa, wchodzi na ekrany ale nie przynosi zysków.

RCA wydaje singiel "Suspicious Minds" z sesji nagraniowych w American Sound Studio. 1 listopada 1969 r. utwór ten pojawił się na szczytach list przebojów. Jest to pierwszy hit nr 1 Elvisa od czasu "Good Luck Charm" z 1962 r. i będzie jego ostatnim singlem numer jeden na liście pop - chociaż Elvis, nagra jeszcze sporo wspaniałych przebojów.

 

Listopad 1969

"Change of Habit" - 31. film Elvisa, wchodzi na ekrany ale nie przynosi oczekiwanych zysków zysków

 

Shop Elvis Links; | Video-DVD | Books | CD

EPFP © 1999 - 2004
compiled by
Andrzej Lipczynski

 

 

ELVIS PRESLEY FROM POLAND