"Koncert 'live' jest dla mnie ekscytujący
z powodu
olbrzymiego ładunku elektryczności
generowanego przez tłum i sam pobyt na scenie ...

... To moja ulubiona część
muzycznego biznesu - koncerty
na żywo."

Wymienieni muzycy wzięli udział w całych trasach show.
W każdym z miast, w których prezentowano to przedsięwzięcie, angażowano dodatkowo muzyków, a w niektórych z nich - również miejscowe chóry.
Gdy drukowano ten program, nie dysponowano jeszcze pełną listą nazwisk artystów, biorących udział w tym bezprecedensowym przedsięwzięciu. Niezależnie od tego, wszystkim instrumentalistom i wokalistom składamy serdeczne podziękowania.

Na koncertach, które odbyły się w dniach 23 - 24. sierpnia 1998 r. miejsce Terry'ego Blackwooda zajął dawny członek grupy The Imperials, Roger Wiles.

J. D. Sumner zmarł w listopadzie 1998 r.
W okresie, gdy drukowano wkładkę do prezentowanego CD, czyniono starania, mające na celu zaangażowanie innego z byłych członków grupy The Stamps w celu uzupełnienia składu na Tour, obejmujący okres styczeń - luty 1999 r.

Wykonania Elvisa Presleya :

Materiał filmowy wykorzystany na koncertach pochodzi z następujących programów:

TV Specials : "Elvis" (1968); "Elvis : Aloha from Hawaii via, Satellite" (1973).

Filmy dokumentujące koncerty Elvisa, zrealizowane przez MGM : "Elvis : That's the Way It Is" (1970), "Elvis On Tour" (1972).
Wykorzystano również nakręcony wówczas materiał, który nie znalazł się w tych filmach, a który w r. 1992 wypuszczony został na kasecie video, zatytułowanej "Elvis: The Lost Performances".

Materiał filmowy obejmuje najlepsze koncertowe wykonania Elvisa na filmach i kasetach video. Innym kryterium decydującym o wyborze tych właśnie wykonań jest ich wielościeżkowy zapis. W celu przygotowania materiału filmowego prezentowanego podczas naszego show, początkowo usunięto z niego cały podkład dżwiękowy. Następnie, w oparciu o multi - ścieżkowy zapis każdego z wykonań, pod obraz podłożono jedynie wokal Elvisa. Wszystkie inne partie instrumentalne i wokalne wykonywane są na żywo przez artystów biorących udział w naszych koncertach.

Wykonanie "How Great Thou Art" pochodzi z wydanego przez RCA w r. 1974 albumu "Elvis, As Recorded Live On Stage In Memphis". Jak wiadomo, koncert ten nie był filmowany, tak więc to wykonanie prezentowane jest bez obrazu Elvisa.

Prawa autorskie do dwóch "TV Specials" Elvisa posiada Elvis Presley Enterprises, Inc. Programy te są rozpowszechniane na przeznaczonym do użytku domowego kasetach video przez Lightyear Entertainment. Ścieżki dżwiękowe z zapisem wokalu Elvisa pochodzące z programów telewizyjnych oraz z koncertu w Memphis, wydanego na albumie, uzyskaliśmy dzięki uprzejmości RCA Records. Są one dostępne na wydanych przez tę wytwórnię płytach kompaktowych oraz kasetach video. Prawa autorskie do trzech filmów dokumentujących koncerty Elvisa znajdują się w posiadaniu wytwórni Warner Brothers, która to - wraz z Turner Entertainment - dostarczyła dla potrzeb naszego show zapis wokalu Elvisa, wchodzącego w skład ścieżek dżwiękowych do filmów zrealizowanych przez MGM. Filmy te rozpowszechniane są na kasetach video, przeznaczonych wyłącznie do użytku domowego, przez MGM / A Home Video.

Właścicielem praw autorskich do ścieżki dżwiękowej zrealizowanego przez MGM filmu "Elvis : "That's The Way It Is" oraz do telewizyjnych programów "Elvis" : (1968) i "Elvis : Aloha from Hawaii, via Satelite" (1973) jest wytwórnia RCA.

CD 74321 64429 2

James Burton, gitara prowadząca

Jems Burton rozpoczął karierę w wieku lat 14., grając na gitarze w lokalnym zespole znanym z występów w słynnym "Louisiana Hayride", w swym rodzinnym mieście, Shreveport. Gdy w r. 1955 grał w zespole Dele'a Hawkinsa, skomponował muzykę do znanego przeboju "Susie-Q", po czym nagrał ten utwór wraz z Hawkinsem. W r. 1957 rozpoczął - jako gitarzysta - swą dziewięcioletnią współpracę z Ricky Nelsonem. Brał udział w jego sesjach nagraniowych, trasach koncertowych oraz cotygodniowym klasyku telewizyjnym rodziny Nelsonów, "The Adventures of Ozzie and Harriet". W połowie lat 60. Burton pracował jako muzyk sesyjny w swym rodzinnym mieście. Do grona artystów, z którymi współpracował na przestrzeni wielu lat należeli : Elvis Presley, Ricky Nelson, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, John Denver, Johnny Cash, George Harrison, Rosanne Cash, Frank Sinatra, Henry Mancini, The Byrds, The Everly Brothers, Tina Turner, Elvis Costello, Andy Williams, Dolly Parton, Linda Rondstat, Hank Williams Jr., Emmylou Harris, Willie Nelson, Dean Martin, Glen Campbell, Merle Haggart, Waylon Jannings, Arlo Guthrie, Johnny Mathis, The Mamas and the Papas, The Mills Brothers, Herb Alpert i wielu innych. Elvis zadzwonił do Jamesa Burtona osobiście z prośbą, by dopomógł mu skompletować zespół, z którym chciał wystąpić podczas swego pierwszego sezonu w Las Vegas, w r. 1969. W latach 1969 - 77, Burton towarzyszył Elvisowi jako gitarzysta prowadzący podczas sezonów w Las Vegas i na trasach koncertowych oraz wziął udział w wielu sesjach nagraniowych. Ich współpraca zakończyła się wraz ze śmiercią Elvisa. Potem rozpoczął wieloletnią współpracę z Johnem Denverem, jeżdżąc z nim na tournées oraz uczestnicząc w jego sesjach nagraniowych. Obecnie kontynuuje swą pracę z szeregiem różnych artystów, zarówno na trasach, jak i w studiach nagraniowych. Rozszerzył również zakres swej pracy, angażując się w wiele nowych projektów. James Burton stał się już w świecie gitarzystów swoistą ikoną, a jego wpływ na kilka pokoleń muzyków grających na tym instrumencie, zarówno bardziej, jak i mniej znanych, jest ogromny i niepodważalny.


Joe Guercio, kierownik muzyczny i dyrygent

Joe Guercio jest artystą niezwykle płodnym, lecz prawdopodobnie jest on znzny i podziwiany najbardziej z uwagi na swą współpracę z Elvisem Presleyem. Był on kierownikiem muzycznym i dyrygentem orkiestry towarzyszącej Elvisowi podczas koncertów, począwszy od lata 1970 r. aż do r. 1977, kiedy Elvis umilkł na zawsze. On to właśnie towarzyszył Elvisowi - wraz z kierowaną przez siebie orkiestrą - podczas ostatniej trasy koncertowej i uczestniczył w ostatnich występach "live" Elvisa. Jest rzeczą powszechnie znaną, że Elvis słynął ze swej spontaniczności i skłonności do improwizacji, tak więc grupa towarzysząca mu na scenie musiała być przygotawana na wszelkie niespodzianki. Guercio wspomina : "On po prostu obracał się wokół i rozpoczynał nową melodię. Sekcja rytmiczna widziała wszystkie jego ruchy, lecz co można zrobić, gdy kieruje się 26 - osobową orkiestrą?". Opisując te doświadczenia, powiedział kiedyś, że dyrygował orkiestrą w sposób intuicyjny, ponieważ Elvis "był nieprzewidywalny jak kulka do gry w ruletkę". Prowadziło to do tego, że stawał się niekiedy celem scenicznych żartów Elvisa, pełniąc w tej specyficznej grze funkcję dżokera. Po latach Guercio odnalazł w swej garderobie scenicznej smoking, wypełniony szeregiem papierowych kulek i innych przedmiotów rozrzucanych wokół przez Elvisa. Wiele z nich miało notatkę: "Naśladuj ruchy kulki - E.P.".
Joe Guercio opuścił początkowo swe rodzinne Buffalo, w stanie New York, by akompaniować Patti Paige. W r. 1967 zamieszkał w Las Vegas i pełnił funkcję kierownika muzycznego takich artystów, jak Diana Ross, Jim Nabor, Florence Henderson, Diahann Carroll, Steve Lawrence, Eydie Gorme i wielu innych. Jego aranżacja składanki "Sweet Inspiration" / "Where You Lead" była w r. 1972 hitem Barbary Streisand, a opracowanie medleyu" The Way We Were" / "Try To Remember" - przebojem Gladys Knight (1975). Guercio współpracował z Natalie Cole przy przygotowaniu jej scenicznego "duetu" ze zmarłym ojcem ; duetu, który na początku lat 90. przyniósł jej wielką sławę i został zarejestrowany na taśmach audio i kasetach video. Ostatnio Joe Guercio towarzyszył legendzie bluesa, B.B. Kingowi, podczas jego spotkania z papieżem Janem Pawłem II oraz kierował orkiestrą akompaniującą B.B. Kingowi na specjalnym koncercie, zorganizowanym już po raz piąty w Watykanie z okazji Świąt Bożego Narodzenia [ B.B. King wykonał podczas tego koncertu wspaniałego bluesa "Merry Christmas Baby", znanego z doskonałego - może nawet lepszego wykonania Elvisa - przyp. tłum. ] . Joe Guercio sprawował kierownictwo muzyczne nad szczególnym wydarzeniem muzycznym, jakim był "Elvis - In Concert ' 97", który odbył się w Memphis w ubiegłym roku. Podobną rolę pełni przy realizacji obecnego show,
"Elvis - The Concert".


Glen D. Hardin, fortepian

Glen D. Hardin dorastał w Teksasie, a swą drogę do Los Angeles pokonał jesienią 1961 r., po opuszczeniu szeregów Marynarki Wojennej USA. Na początku 1962 r. grał na fortepianie w Palomino Club, a wkrótce potem rozpoczął trasy koncertowe z zespołem The Crickets. Przez wiele lat pracował jako aranżer i muzyk sesyjny z artystami takimi, jak Elvis Presley, Emmylou Harris, John Denver, Marle Haggard, Marty Robbins, George Jones, Dolly Parton, Tanya Tucker, The Everly Brothers, Ricky Nelson, Travis Tritt, Trisha Yearwood, Alan Jackson, Vince Gill, Willie Nelson, Kenny Rodgers & the First Edition, Bing Crosby, Andy Williams, Jim Nabors, Dean Martin, Sammy Davis Jr., Sonny & Cher, k.d. lang, Roy Orbison, Linda Rondstat, Ike & Tina Turner, Cass Elliot, Ricky Skaggs, Marty Stuart, Tommy Waynette oraz wieloma innymi. Przez trzy lata jeżdził na trasy koncertowe z Emmylue Harris, przez jedenaście - z zespołem The Crickets i szesnaście - z Johnem Denverem. Występował niemal na całym świecie. Z Elvisem współpracował na przestrzeni lat 1970 - 1976, grając z nim na koncertach "live", opracowując aranżacje niektórych utworów i uczestnicząc w szeregu sesji nagraniowych Elvisa.


Pierwsi członkowie grupy wokalnej The Imerials (sierpień '98 Tour)
Sherman Andrus, Terry Blackwood, Joe Moscheo, Jim Murray

Elvis kochał muzykę gospel, szczególnie zaś harmonię wokalną męskich grup gospel. Stanowiła ona główną część jego nagrań tego typu muzyki, lecz była także słyszalna w wielu jego wykonaniach utworów typu pop, rock oraz country. Grupa The Imperials pracowała z Elvisem po raz pierwszy w r. 1966, tworząc tło wokalne podczas realizacji albumu "How Great Thou Art", który w r. 1967 przyniósł Elvisowi jego pierwszą Grammy Award, w kategorii "Najlepsze Wykonanie Myzyki Sakralnej". The Imperials towarzyszyli Elvisowi na Koncertach oraz w studiach nagraniowych w okresie od 1969 r. do drugiej połowy r. 1971, począwszy od triumfalnego comebacku w Las Vegas. Najwspanialszym efektem ich wspólnej pracy było nagranie w r. 1971 albumu "He Touched Me", który ukazał się w r. 1972 i przyniósł Elvisowi jego drugą nagrodę Grammy w kategorii utworów religijnych.

Legenda muzyki gospel i dawny członek "Statesman Quartet" Jake Hess, założył grupę "The Imperials" w r. 1964, łącząc w jedną całość coś, co określił mianem "super grupy" w świecie muzyki gospel. Pod koniec lat 60. grupa ta prezentowała nowe podejście do tego gatunku muzyki i posiadała nowe brzmienie, jakby tknięte duchem "współczesności". W pewnych kręgach wywołało to ostrą falę krytycyzmu, jednak przyszłość pokazała, że w niczym nie przeszkodziła ona zespołowi, który kroczył od sukcesu do sukcesu. Sprzedaż płyt utrzymywała się na wysokim poziomie, grupa wystąpiła gościnnie w całej serii najbardziej popularnych programów telewizyjnych, jeżdziła na trasy koncertowe z piosenkarzem country, Jimmym Deanem i pojawiała się regularnie w swoim cotygodniowym show telewizyjnym. Angażowano ją teą regularnie w Las Vegas, Reno i Lake Tahoe. Do tego dochodziła oczywiście współpraca szczególna - z Elvisem Presleyem. Przez lata zespół "The Imperials", przy zmieniającym się składzie personalnym, wypuścił ponad czterdzieści albumów, na których znalazło się 14 hitów Nr 1. Grupa miała ponadto na swym koncie dwanaście nagród Grammy oraz trzynaście Dove Awards, przyznawanych wykonawcom specjalizującym się w muzyce gospel. Była to również pierwsza grupa śpiewająca utwory religijne, która wystąpiła w transmitowanej przez telewizję uroczystości, podczas której przyznawano Grammy Awards. Katalog jej utworów jest najbardziej trwałym i ponadczasowym w całym świecie muzyki gospel. Wiele z tych nagrań to prawdziwe kamienie milowe w historii muzyki gospel, które w przerażającej mierze stały sie jej standardami. Podobnie jak inne męskie grupy tworzące tło wokalne w nagraniach i na koncertach Elvisa - "The Jordanaires" oraz "The Stamps" - obecni i dawni członkowie zespołu "The Imperials" odnotowani zostali w Gospel Music Association's Hall of Fame.

Podobnie jak w przypadku wielu innych zespołów, skład grupy "The Imperials" ulegał zmianom. Terry Blackwood, Joe Moscheo oraz Jim Murray byli tymi, którzy pracowali z Elvisem przez cały czas. Sherman Andrus znał co prawda Elvisa, lecz dołączył do grupy tuż po tym, gdy przestała ona wchodzić w skład zespołu Elvisa. Wszyscy czterej kontynuują swą karierę w świecie muzyki gospel - karierę indywidualną. Jako grupa połączyli się ponownie dla potrzeb obecnego tournée. Z Elvisem współpracowali również Jake Hess, Roger Wiles i Armond Morales. Obecnie Morales zajmuje się sprawami organizacyjnymi grupy "The Imperials" i wciąż jeżdzi na trasy koncertowe z jej obecnymi członkami.


Millie Kirkham, sopran

Millie Kirkham rozpoczęła współpracę z Elvisem w r. 1957. Po raz pierwszy spotkali się na sesji, podczas której - obok wielu innych klasyków - nagrano "Blue Christmas", utwór świąteczny posiadający jeden z najlepszych podkładów wokalnych, jakie ona i grupa "The Jordanaires" kiedykolwiek zrobili dla tej supergwiazdy. Silny, czysty sopran Kirkham można usłyszeć na wielu nagraniach muzyki pop, rock, gospel i country, które Elvis zrealizował na przestrzeni następnych dwudziestu lat. Należa do nich "The Wonder Of You", "Surrender", "How Great Thou Art", "Polk Salad Annie", "Bridge Over Troubled Water", "Don't", "Just Pretended", "Devil In Disguise", "C.C. Rider" i wiele, wiele innych. Nagrywała także ścieżki dżwiękowe do jego filmów oraz pojawiała się z nim na scenie w Las Vegas. Millie Kirkham przez wiele lat należała do środowiska Nashville. Jej dorobek obejmuje szereg występów radiowych i telewizyjnych, współpracę z "The Jordanaires" oraz "The Anita Kerr Singers", a także sesje nagraniowe w Nashville, Los Angeles i Las Vegas. Do grona wielu artystów, z którymi nagrywała, należą Roy Orbison, Dolly Parton, Jerry Lee Lewis.


Jerry Sheff, gitara basowa

Jerry Sheff dorastał nad zatoką San Francisco, rozpoczynając grę na różnych instrumentach już w szkole podstawowej. Początkowo był to flet, który w siódmej klasie zamieniony został na kontrabas. Jego zainteresowania muzyczne kierowały się początkowo w stronę jazzu i rhythm and bluesa. W wieku lat piętnastu przeniósł się do Sacramento, gdzie grał w klubach muzycznych, póżniej natomiast powrócił do San Francisco. Po ukończeniu szkoły średniej Sheff zaciągnął się do US Navy i ukończył szkołę muzyczną Marynarki Wojennej w Waszyngtonie, D.C.. Odbył w niej dziewięciomiesięczny kurs, studiując teorię muzyki oraz harmonię i miał wiele okazji, by grać wspólnie z wykładającymi tam znakomitymi muzykami. Po zakończeniu kursu kontynuował praktyczną naukę gry, będąc ozdobą klubów jazzowych. Następnie przeniesiony został przez US Navy do San Diego. Po upływie pewnego okresu czasu od zakończenia służby wojskowej, Sheff udał się do Los Angeles i grał regularnie w klubie o nazwie "The Sands" w Watts -dzielnica Los Angeles - w którym pojawiał się nastolatek Billy Preston, który często wychodził na scenę po występie Jamesa Browna. Co dziwniejsze, basista Sheff, rozpoczął w Los Andeles pracę w charakterze muzyka sesyjnego grając na puzonie wentylowym. Pierwszą przebojową płytą, na której Sheff zagrał jako basista, był album "The Association" z którego pochodziły single "Along Comes Mary" i "Cherish". Na "Mary" Sheff jako basista popełnił błąd, który zostawiono, odczuwał więc dreszczyk emocji słuchając swego "dzieła" w radiu i za każdym razem palił się ze wstydu. Niemniej jednak kilka lat póżniej ów błąd stał się satysfakcjonujący dla uszu jako "windująca muzyka", a basiści naśladowali wręcz grę Sheffa, wraz z owym błędem. Jego popisy na gitarze basowej były ozdobą albumu grupy "The Doors", zatytułowanej "LA Woman". W ciągu swej wieloletniej kariery Sheff nagrywał z takimi artystami, jak Bobby Sherman, Tiny Tim, Johnny Mathis, Nancy Sinatra, Sammy Davis Jr., Bobby Vinton, "The Ewerly Brothers", "the Nitty Gritty Dirt Band", Dionne Warwick, Barbara Streisand, Linda Rondstand, Judy Collins oraz wieloma innymi. Pod koniec lat 60. jego drogi skrzyżowały się z gitarzystą Jamesem Burtonem, który pamiętał grę Sheffa i zadzwonił do niego, kompletując wraz z Elvisem zespół, który miał mu towarzyszyć w r. 1969. Sheff pracował z Elvisem w latach 1969 - 1973 oraz 1975 - 1977, występując z nim na scenie oraz uczestnicząc w wielu sesjach nagraniowych. Wspominając te lata, Sheff mówi : "Elvis wywarł ogromny wpływ na moją karierę. To było jak chodzenie do szkoły".


J.D. Sumner & The Stamps, wokal
(Tour marzec ' 98 oraz styczeń - luty ' 99)
J.D. Sumner, Ed Enoch, Ed Hill, Rick Strickland

Najniższy bas w historii wokalistyki, odnotowany przez Księgę Rekordów Guinnessa, należał do J.D. Sumnera. To tylko jedna z wielu pozycji na długiej liście wspaniałych osiągnięć tej legendy muzyki gospel. Przez większość swej kariery kierował kwartetem "The Stamps", zapisując jedną z najwspanialszych kart w historii tego gatunku muzyki. Grupa była nominowana do nagród Grammy, Dove oraz TNN i koncertowała niemal na całym świecie. To właśnie J.D. Sumner przyczynił się w głównej mierze do powstania Gospel Music Association, Dove Awards i National Quartet Convention. Wywarł on ogromny wpływ na doprowadzenie muzyki gospel na szczyty profesjonalizmu, zarówno od strony wykonawczej, jak i organizacyjnej. Jego sposób kierowania i organizowania pracy kwartetu "The Stamps" stał się wzorcem dla wielu innych grup gospel.

Zespół "The Stamps" współpracował z Elvisem w latach 1971 - 1977 jako męska grupa tworząca tło wokalne ; brał także udział w wielu sesjach nagraniowych ("The Imperials" pełnili tę rolę w latach 1969 - 1971, natomiast grupa "The Jordanaires" - w latach 50. i 60.). Obecni członkowie zespołu to : J.D. Sumner - bas (do czasu swej śmierci w listopadzie 1998) , Ed Enouch (wokal prowadzący) - pracowali oni z Elvisem od 1971 do 1977 r. - oraz Ed Hill (baryton), który współpracował z Elvisem od r. 1975 do r. 1977, a także nowi członkowie, którzy dołączyli do grupy w latach 90. Są to : Rick Strickland (tenor) i Jerry Kelso, który gra na instrumentach klawiszowych i zajmuje się stroną techniczną regularnych angaży zespołu. W okresie, gdy grupa "The Stamps" uczestniczyła w trasach koncertowych Elvisa, w różnym okresie jej członkami byli rownież : Bill Baize, Donnie Sumner, Larry Strickland oraz wchodzący obecnie w skład zespołu "Oak Ridge Boys" Richard Sterban.

Wzajemne stosunki Sumnera i Elvisa zostały nawiązane na długo przed tym, zanim zaczęła z nim występować grupa "The Stamps". Elvis, jako krzykliwie ubrany nastolatek z bakami, często pojawiał się na organizowanych raz w miesiącu w Ellis Auditorium w Memphis nocnych koncertach, wypełnionych muzyką gospel. Stał się stałym bywalcem części położonej za kulisami, gdzie spotykał się i rozmawiał ze śpiewakami, których podziwiał najbardziej. Jednym z nich był właśnie J.D. Sumner, wówczs członek "Blackwood Brothers". Sumner i pozostali członkowie grupy przyzwyczaili się do widoku Elvisa w każdym z miejsc w mieście, w którym występowali. Pewnej nocy dzieciak się nie pojawił. Gdy grupa ponownie występowała w Memphis, zdziwiony Sumner zapytał Elvisa o przyczyny jego nieobecności. Elvis przyznał się, że nie miał po prostu pieniędzy na bilet. Od tego czasu Sumner wpuszczał chłopaka tylnymi drzwiami przeznaczonymi dla wykonawców, a prowadzącymi na scenę. Sumner mówi "Następną rzeczą, o której się dowiedziałem, było to, że właśnie Elvis pozwalał mi wchodzić za darmo na tyły sceny, na której z kolei on sam występował".

J.D. Sumner i kwartet "The Stamps" w dalszym ciągu nagrywają płyty i występują w telewizji. Ciągle także jeżdżą na koncerty, podczas których śpiewają pieśni gospel w sposób, w jaki tylko oni potrafią to robić. W dalszym ciągu też bardzo silnie związani są z fenomenem, jakim był Elvis, poprzez swą przyjażń z Graceland i korzystanie z zaproszeń fanów Elvisa. Obecni i byli członkowie grupy zostali ostatnio włączeni do Gospel Music Association's Hall Of Fame.


The Sweet Inspirations, wokal
Estelle Brown, Portia Griffin, Sylvia Shemwell, Myrna Smith

Pełna soulowego ducha harmonia wokalna wzbogaciła nagrania Arethy Franklin, Wilsona Picketta i wielu innych legendarnych przedstawicieli tego gatunku muzyki. Członkinie zespołu współpracowały z autorami piosenek i producentami takimi, jak Carole King, Burt Bacharach i Hal Davis. Odnosiły również sukces indywidualny, nagrywając swe własne płyty z muzyką R & B , gospel i pop. Najwyżej oceniony został ich pierwszy singiel, "Sweet Inspiration" , którego - nieco zmieniony - tytuł stał się pod koniec lat 60. nazwą grupy, a który był nominowany do nagrody Grammy. Właśnie ta piosenka zwróciła uwagę Elvisa Presleya, który wybrał grupę na swój zespół żeński, tworzący tło wokalne oraz otwierający jego pierwszy sezon w Las Vegas, będący jednocześnie jego oficjalnym powrotem do koncertów "live", po triumfalnym " ' 68 TV Special " i wywiązaniu się z kontraktów filmowych w Hollywood. Żadne przesłuchanie nie było konieczne. Grupa "The Sweet Inspirations" po raz pierwszy spotkała się z Elvisem, gdy pojawiła się na pierwszej próbie przed sezonem w Las Vegas w 1969 r. "Sweets" pracowały z Elvisem w Vegas, brały udziałw trasach koncertowych oraz sesjach nagraniowych w okresie od 1969 do 1977 r.

Myrna Smith, Sylvia Shemwell, Estelle Brown i Ciccy Houston (matka dzisiejszej supergwiazdy Whitney) tworzyły bardzo orginalną grupę. Houston opuściła ją, by rozpocząć karierę solową, po pierwszym sezonie Elvisa. Smith, Shemwell i Brown pozostały razem przez cały okres współpracy z Elvisem, lecz po jego śmierci ich drogi zawodowe się rozeszły. W latach 90. zjednoczyły się ponownie i w dalszym ciągu występują oraz nagrywają. Nawiązały też do swych związków z Elvisem, poprzez udział w licznych projektach organizowanych przez Graceland. W połowie r. 1990 do grupy dołączyła nowa członkini, Portia Griffin.

Myrna Smith powraca do swego pierwszego spotkania z Elvisem : "Wszedł ubrany w garnitur w kolorze czekolady, Był bardzo mocno opalony i wyglądał wręcz fantastycznie! Podszedł do nas i przedstawił się - tak, jak byśmy nie wiedziały, kim jest : ' Cześć, jestem Elvis Presley '. (Cissy dosłownie spadła ze swego taboretu!). Od tego czasu, kiedykolwiek nas widział, zawsze dostawałyśmy pocałunki ". Smith mówi również o jego talencie : " Miał w sobie tak ogromną ilość energii ! Jego głos był nadzwyczajny, o wiele lepszy od tego, co słyszało się na płytach. Był w rzeczywistości o wiele lepszym piosenkarzem i tego nie udało się nigdy w pełni wychwycić i zarejestrować na taśmie. Wynikało to z faktu, że głosy, niektórych wokalistów są po prostu zbyt wielkie. Taki właśnie był głos Elvisa ".


Ronnie Tutt, perkusja

Ronnie Tutt urodził się w Dallas, w stanie Texas. Odbył studia muzyczne na University of North Texas. Występował na imprezach od Dallas do Fort Worth i stanowił podporę (perkusja oraz wokal) dwóch "brzęczących" sesji. W r. 1963 przeniósł się do Memphis i grał z kilkoma najlepszymi sekcjami rytmicznymi podczas tego ekscytującego okresu w muzycznej historii tego miasta. W r. 1969 został przedstawiony Elvisowi, który kompletował zespół, mający mu akompaniować podczas pierwszego angażu w Vegas. Ronnie wszedł w skład zespołu. Poza talentem perkusisty, posiadał własny, szczególny sposób nawiązywania kontaktu z Elvisem - obserwował go, nawiązywał z nim kontakt wzrokowy, przewidując na tej podstawie, co Elvis miał zamiar zrobić z daną piosenką. Ich "komunikacja muzyczna" była kluczową częścią tworzenia wielkiego show. W latach 1969 - 1977 grał na perkusji podczas scenicznych występów Elvisa, brał także udział w niektórych sesjach nagraniowych. Przez długi okres czasu Ronnie Tutt pracował jako muzyk sesyjny w Los Angeles, póżniej przeniósł się do Nashville. Jego współpraca z Elvisem oceniana jest najwyżej, lecz lista jego dokonań dla innych legend muzyki pop, rock i country jest bardzo długa. Przez kilka lat stanowił część "Jerry Garcia Band". biorąc udział w sesjach nagraniowych i niezliczonych trasach koncertowych. Od roku 1981 był członkiem zespołu Neila Diamonda, z którym nagrywał i jeżdził na tournées niemal po całym swiecie. Pałeczki perkusyjne Tutta są sygnowane przez DW Drums, Paiste Cymbals oraz Calato / Regal Tip

ZESPÓŁ PRODUKCYJNY

Stig Edgren, producent

Stig Edgren jest jednym z czołowych w USA producentów imprez i koncertów o charakterze specjalnym. Pracował dla papieża Jana Pawła II, przygotowywał uroczystość inauguracji prezydentury Billa Clintona, z jego umiejętności i talentu twórczego korzystali również Ronald Reagan, Nelson Mandela oraz organizatorzy XXIII Igrzysk Olimpijskich. Był również producentem programów specjalnych Glorii Estefan oraz Natalie Cole (przygotował koncertowe wersje słynnego duetu Natalie z jej póżniejszym ojcem, Nat King Cole'em), jak również zespołów "Chicago" i "Earth, Wind & Fire". Przygotowywał również otwarte shows artystów o niezwykle szerokim spektrum - od Barry'ego Manilowa po Cher. Przez ostatnie sześć lat Edgren był producentem świątecznych "The Colors of Christmas", corocznych tras koncertowych, które stały się w Stanach Zjednoczonych jedną z największych atrakcji bożonarodzeniowych. Jego obecne projekty obejmują tournées w Japonii i Australii z artystami takimi jak, James Ingram, Melissa Manchester, Shenna Easton, Brenda Russell i Peabo Bryson. Jego związki z Graceland rozpoczęły się w r. 1994, gdy pracował dla Estate jako producent - obok innych kompanii, które zostały zaangażowane w celu przygotowania "Elvis - The Tribute" - koncertu all - stars, który odbył się w Pyramid Arena w Memphis, a który można było zobaczyć w programach specjalnych sieci Par - Per - View oraz ABC. Póżniej Graceland skontaktował się z Edgrenem telefonicznie, proponując mu produkcję specjalnego, historycznego już wydarzenia, jakim był "Elvis in Concert" w r. 1997, który odbył się w Mid - South Coliseum w Memphis z okazji 20. rocznicy śmierci supergwiazdy. W produkcji tej wykorzystano najnowszą technikę video, w celu "połączenia" Elvisa z ogromną grupą współpracujących z nim artystów występujących na żywo. Obecnie wykorzystano ją dla celów trasy "Elvis - The Concert", którego produkcję powierzono właśnie Stigowi Edgrenowi.


Randy Johnson, reżyser

Randy Johnson reżyserował ostatni koncert "Colors of Christmas" z udziałem Melissy Manchester, Ala Jarreau, Roberty Flack, Jeffreya Osborne'a, Patti Austin, Sheeny Easton i Jamesa Ingrama. Koncert ten prezentowany był podczas tours w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie - w grudniu odbył się on w Carnegie Hall. Dorobek reżyserski Johnsona obejmował także "Dick Clark's American Bandstand Classics Live" oraz "The Tennessee Bicentennial Celebration", w którym wystąpili Vince Gill, Amy Grant, Carl Perkins, Brenda Lee, Isaac Hayes oraz The Nashville Symphony. Dla Aids Project Los Angeles (APLA) Johnson reżyserował w r. 1995 "Commintment to Live", z udziałem Eltona Johna, Julie Andrews Marianne Faithful, Little Richarda, Sheryl Craw, Dona Henleya, Sandry Bernhard, Nony Hendryx, Joni Mitchell i George'a Michaela. Dochód dla APLA związany z tym koncertem przekroczył 4 miliony dolarów. Do ostatnich prac Johnsona należą ; reżyseria recytacji przez Audrey Hepburn dzienników Anny Frank (z towarzyszeniem orkiestry symfonicznej), programu "A Wonderful Live" Katharine Hepburn, "video tribute" dla Jamesa Stewarda, programu przygotowanego w hołdzie dla Michaela Petersa dla L.A. Shanti, czy wreszcie reżyseria programu poświęconego pamięci mentora Johnsona, Joe'ego Laytona, w Wiltern Theatre w Los Angeles, z udziałem Bette Midler. Dla Gaylord Productions oraz Celebrity Cruises reżyseruje shows prezentowane na statkach "The Merkury" i "The Century". Jego produkcje teatralne obejmują : "The Normal Heart", z udziałem Richarda Dreyfussa i Kathy Bates, w Los Angeles ; "Always Patsy Cline" (od powstania tego projektu w r. 1988, z ostatnią prezentacją na Brodwayu włącznie), a obecnie "Midnight Blue and Other Shades of Love", nowy musical prezentujący ostatnie dokonania muzyczne Melissy Manchester. Od r. 1994 Johnson związany jest współpracą z Debrą Brown ("Cirque de Soleil"), a ich wspólne dokonania - w całej ich szerokiej gamie - oglądane były przez międzynarodową publiczność.

W r. 1971 Johnson widział Elvisa Presleya na koncertach w International Hotel w Las Vegas i wspominając je, mówi : "To na zawsze odmieniło moje życie". Johnson był reżyserem specjalnego show "Elvis in Concert" w r. 1997 w Memphis i sprawuje tę samą funkcję w nowym projekcie - "Elvis - The Concert".


Todd Morgan, współproducent

Todd Morgan kierował przygotowaniem i był współproducentem "Elvis in Concert" w r. 1997, związanego z obchodami 20. rocznicy śmierci piosenkarza, a obecnie tour "Elvis -The Concert". Projekty te stanowią rozwinięcie shows "Elvis - interractive", które Morgan koordynował z The Memphis Symphony Orchestra. Morgan rozpoczął swą pracę w Graceland jako przewodnik w maju 1983 r. w lecie poprzedzającym ostatni rok jego studiów w Ole Miss ; w momencie, gdy upływała rocznica otwarcia Graceland dla zwiedzających. To co miało stać się jedynie pracą - a zarazem przygodą - jednego lata (był to pierwszy rok, który Morgan spędził nie pracując na rodzinnej farmie w Arkansas), stanowiło początek nowej kariery. Po uzyskaniu dyplomu z zakresu markrtingu, pozostał w Graceland i przejął obowiązki menadżerskie. Na przestrzeni wielu lat zmieniały się jego zadania - zajmował się "public relations", marketingiem, archiwizacją zbiorów i kreowaniem profilu Estate, wciąż koncentrując się na poszerzaniu swej wiedzy o życiu i karierze Elvisa Presleya. Obecnie kieruje pracami żródłowymi. Dzięki posiadanej wiedzy i umiejętnościom, Morgan często występuje jako rzecznik Graceland i pomaga kierować współpracą z mediami (nowości, dział rozrywki), lecz jego główne zadanie to kreowanie kształtu posiadłości i konsultacja historyczna odniesieniu do szerokiej gamy działań EPE Inc. oraz nadzorowanie pracy personelu zatrudnionego w Graceland. Jego dążeniem jest możliwie jak najszersze zaangażowanie się w muzycznych, filmowych (również rejestrowanych na kasetach video) oraz literackich projektach podejmowanych przez Graceland, zarówno osobiste, jak i połączone ze współpracą z innymi osobami, kierującymi różnymi dziedzinami rozległej gamy działalności Estate i Elvis Presley Inc.

ELVIS THE CONCERT

© EPFP 
compiled by
Andrzej Lipczynski
e-mail
elvisal@kki.pl