- "Chcę, żebyś śpiewał - krótko postawił sprawę Elvis. Chcę, byśmy mieli te twoje słynne zakończenia, kiedy zjeżdżasz głosem na sam dół."
J.D. Sumner doskonale przypomina tamtą rozmowę:
Nigdy nie byłem dla nikogo tłem i nie miałem zamiaru, nawet dla Elvisa. Zawsze śpiewałem gospel i nie miałem ochoty śpiewać niczego innego. Naprawdę nie wiem, dlaczego się wtedy zgodziłem. Nie wyobrażałem sobie, że mógłbym kiedykolwiek polubić stanie za czyimiś plecami. Jednak już w czasie pierwszych pięciu tygodni naszej współpracy okazało się, że można to nawet bardzo polubić. Nie tyle fakt robienia komuś tła, ale fakt śpiewania do 20 tysięcy ludzi, zamiast do 500, co było już sukcesem, kiedy śpiewałem wcześniej z kwartetem gospel. Polubiłem także to, że ludziom podobało się nasze brzmienie. Elvis o tym wszystkim wiedział i podczas wielu koncertów łechtał moją próżność, robiąc ze mnie głównego bohatera przedstawienia, prosząc mnie o dodatkowe zaprezentowanie moich możliwości wokalnych i stale promując moje nazwisko.
Doszło wreszcie do tego, że Elvis zaproponawał nam byśmy przejęli pierwszą część jego koncertu. I myśmy to naturalnie zrobili. Ku zdumieniu wszystkich śpiewaliśmy cały blok złożony z pieśni gospel. Zostało to przyjęte entuzjastycznie przez publiczność i podobało się również Elvisowi. Dla mnie zaś oznaczało to spełnienie marzeń : śpiewałem pieśni religijne dla większej widowni niż ktokolwiek inny na świecie. A nasz kwartet znalazł się nagle w świetle jupiterów i staliśmy się naprawdę sławni.
Kwartet The Stamps, w którym na dwa lata pojawił się Terry Blackwood, śpiewał i nagrywał z Elvisem przez siedem lat, aż do jego śmierci. J.D. Sumner miał okazję współuczestniczyć w wielkim tryumfalnym powrocie Presleya na scenę [...]."