SAM PHILLIPS

Sam Phillips TV Special

Trwający dwie i pół godziny dokumentalny film “Biography” o producencie / właścicielu Sun Records Samie Phillipsie , zwanym człowiekiem , który odkrył rock ’n’ rolla miał swoją premierę na specjalnym czwartkowym pokazie w Orpheum w Memphis i będzie emitowany w TV A & E (USA)
18 czerwca o godzinie19-ej.

Go Memphis | June 12, 2000

Około 1100 osób przybyło do Orpheum aby obejrzeć film przedstawiający Phillipsa , którego słynne Sun Studio z pomocą Tablica pamiątkowa - SUN STUDIO

zdolnych muzyków tworzyło trwałą muzykę bluesową ,country i rock ’n’ rolla od Howlin’ Wolf , Rufus’a Thomas’a , B.B.Kinga , Jonny Cash’a do Elvisa , osobę uważaną za najważniejsze odkrycie Phillipsa .

“ Dobrze , że film nie dał się zmontować tak , aby mógł się dopasować w godzinne okienko programu A & E” – powiedział autor Robert Gordon na spotkaniu przed pokazem .

“ Naukowców , historyków , lekarzy upychają w jedną godzinę , ale osiągnięcia Sama są tak wspaniałe , że potrzeba było dwóch godzin .

Prezes Memphis Convention & Visitors Bureau - Kevin Kane powiedział : “Jako ojciec rock ‘n’ rolla Sam Phillips uosabia to wszystko , co jest duchem tego miasta .” i wręczył Phillipsowi nagrodę Spirit of Memphis od miasta i hrabstwa . Kane powiedział również , że jest przekonany , że film dokumentalny , do którego scenariusz napisał biograf Presley’a , Peter Guralnick a narratorem jest producent / aktor Billy Bob Thornton , ostatecznie doprowadzi do powstania fabularnego filmu o Phillipsie . Na historię własnego miasta jak i na wiele muzycznych postaci , widownia reagowała entuzjastycznym aplauzem . Przed projekcją odbyły się występy , które obnażały minione lata zarówno przed artystami jak i fanami . Z ramienia Sun wystąpił Jim Dickinson . The Jesters wykonali “ Cadillac Man” a przed Billy Lee Riley , który przedstawił składankę takich swoich klasyków z Sun jak “Flying Sacers Rock’n’ Roll” i “Red Hod” , wystąpił Warren Smith ze swoim “Rock ‘n’ Roll Ruby” . Ike Turner wykonał jego tzw. “punkt zwrotny” , czyli utwór często uważany za pierwszy rock 'n' roll'owy – “Rocket 88” . Następnie scena przeszła w ręce Jerry Lee Lewis’a , który runął w swój rockowy kawałek niesławy – “ Whole Lotta Shakin’ Goin’ On”. Koncert kończy Johnny Bragg utworem “ Just Walkin’ In The Rain” w wersji a’capella a nagrał go w Sun wraz z Prisonaires .

Za kulisami , Reba Russell podsumowuje wieczór : “ Sam był ważną częścią życia każdego muzyka w Tennessee . Nie sądzę , że byłby tu ten cały cyrk na temat Memphis gdyby nie łączyło się to z Samem .

Sam Phillips , “Bóg-Ojciec” muzyki popularnej , w nowej A & E biografii przedstawiony jest w taki sposób w jaki mu się on należał . Niektórzy uważają , że Nowa Era rozpoczęła się wraz z Samem Phillipsem i że wszystkie muzyczne a nawet więcej , wszystkie kulturalne wydarzenia przed nim powinny być ku jego czci datowane - Przed Samem . Tego samego zdania jest krytyk muzyczny – Dave Marsh .

Kiedyś Florencja , Alabama - teraz Memphis ,Tennessee pracuje nad wielkimi zmianami w XX wieku .

Według Sally Willburn , jego osobistej i długoletniej sekretarki “ Tą zmianą był Sam Phillips”

Phillips ma obecnie 77 lat . Podobny do lwa , rudobrody , ciągle wyglądający wystarczająco młodo aby móc sugerować , że musiał zawrzeć pakt z diabłem , gdzieś tam , w ciągu pełnych zmagań lat , albo też można powiedzieć , że jego układ mieści się gdzieś na drugim krańcu teologicznych spraw . Istnieje słynna rozmowa odbyta w Sun Records , dostępna na kasecie pirackiej, podczas której doradza niechętnie nastawionemu z powodu wiary i strachu przed Bogiem Jerry’emu Lee Lewis’owi , aby odłożył na bok swoje przekonania i złe przeczucia i nagrał “ Great Balls of Fire” , i właśnie ten utwór stał się jednym z najlepszych Killera .

Obcując z ludźmi dobrymi i złymi , można dotrzeć do nich w ten sam sposób , w jaki docierał Chrystus – stwierdza Sam . Legendarny już producent opowiada o swojej luizjańskiej grupie podopiecznych , wychowanych na gospel , tak jak kuzyn Lewis’a , kaznodzieja , Jimmy Swaggart .

“ Mr Phillips , Zmiłuj się!” – buntuje się młody człowiek , kiedy ten zmusza go do wysiłku , ale w końcu jeszcze raz wykonuje piosenkę i robi to dobrze . Kiedyś, Bob Dylan , jeden z najbliższych przyjaciół i wielbicieli Phillipsa podczas spotkania w rezydencji producenta , kiedy omawiał zrobienie kilku nagrań z Samem , w pewnym momencie zwrócił się do niego mówiąc : “Ty musisz służyć komuś – albo Panu , albo diabłu .” Równie dobrze mogliby to być obaj naraz , szczególnie jeśli , podobnie jak Sam Phillis głęboko wierzysz , że jesteś geniuszem , matkującym zdeterminowanym ludziom , dla których rock ‘n’ roll jest sztuką.

W latach 50-tych był teleturniej i ostatnie pytanie kończyło się na $ 64 000 (poprzednik dzisiejszych “ Milionerów”) . Takie pytanie jak “Człowiek zwany Samem” , było ignorowane przez współzawodników na korzyść śmiertelnie poważnych kategorii jak : Historia , Baseball ,Sztuka itp.

Dzisiaj taka kategoria nie byłaby żartem , bo jest to człowiek który osiągnął ten rodzaj sławy , który w pełni usprawiedliwia ją.

W tym miesiącu w niedzielę18 czerwca telewizja kablowa o godzinie 19 –tej wyemituje specjalny program zatytułowany : “ Sam Phillips: Człowiek Który Odkrył Rock ‘n’ Rolla” . Wcześniej , program napisany przez sławnego historyka muzyki Peter’a Guralnick’a , komentowany przez aktora Billy Bob’a Thorton’a a reżyserowany przez Morgana Neville oceniała publiczność w Memphis podczas oficjalnej premiery w Orpheum .

Miejsce premiery było odpowiednie , gdyż jak syn Sama – Knox Phillips , nieustannie podkreśla , Sam Phillips ma wiele wspólnego ze swoim “adoptowanym” miastem jakim jest Memphis .

Phillips-senior przede wszystkim unika zbędnych fanaberii i zdąża prosto do celu .

W wywiadzie związanym z biografią A & E mówi : “ Szanowałem każdego biednego człowieka , jego wiarę i filozofie prawdziwą czy błędną słodką czy gorzką . Nienawidzę kłamstw ani na mój temat , ani na temat kogokolwiek innego . Prawdę mówiąc , przypuszczałem, że otrzymam nieco więcej kopniaków niż otrzymałem .”

Kiedyś Sam otrzymał właśnie coś , co przypominało kopniaka : Rufus Thomas , ten sam , który dał wytwórni Sama we wczesnych latach 50-tych pierwszy , znaczący przebój R & B “Bearcat” , narzeka na fakt ,że po tym jak Phillips odsłonił przed światem Elvisa Presley’a w 1954r. , zdawał się być skoncentrowany na dziele rozwijania białej muzyki , i jak postrzegał to Thomas , zaniedbywał swoją wcześniejszą “ stajnię” czarnych muzyków ( do której zaliczali się oprócz Thomas’a tacy muzycy jak B.B. King , Howlin’ Wolf , Ike Turner i Little Milton) .

Wcale się nie pozbył , wiedział już , że ci artyści wymykają się z jego sieci , ponieważ wabiły ich do siebie inne wytwórnie (jak to zrobili bracia Chess z Chicago z gigantem bluesa Howlin’ Wolfem) .

Sun w rzeczywistości była utworzona dla miejscowych talentów . Po przełamaniu przez Elvisa stereotypów w muzyce , dla Sama Phillipsa stała się koniecznością kontynuacja tego na co otwierała się świadomość narodowa , czyli na “rockabilly” a była to jedna z pierwszych nazw jaką nadał świat temu amalgamatowi muzyki czarnej i białej biedoty .

Phillips jest trochę urażony opinią Thomas’a jak mówi w wywiadzie : “ Rufus nie wiedział , że moim celem , główną sprawą było zdobyć więcej możliwości grania muzyki czarnych artystów . Trzeba wziąć pod uwagę , że wtedy nie było stacji radiowych na każdym rogu ulicy .”

W jakimś momencie człowiek , którego pochodzenie z nizin społecznych umożliwiło mu otwarcie się na muzykę czarnej biedoty i czarną muzykę kościelną (przytoczenie z filmu) , zaczął szukać białego wzoru .

“ Próbowałem znaleźć białego człowieka – słyszeliście to już 5000 razy , który potrafiłby śpiewać z takim samym uczuciem , ale nie próbował tych ludzi naśladować To byłby dowcip. Szczerze wierzę, że nie zrobilibyśmy tego z nikim co zrobiliśmy z Elvisem - zrobiliśmy wyłom w murze i jestem przekonany , że gdybyśmy tego nie zrobili , nadal mielibyśmy segregację w muzyce .”

I w społeczeństwie także - podejrzewa Phillips . Po czym protestuje – “ Nie chcę , żeby ludzie myśleli , że robiłem to wszystko jako dobry samarytanin .” Ale zauważa , że jego własna praca jako muzycznego pioniera zbiega się w czasie “ z dobrą robotą jaką wykonywał Matin Luther King .”

A efekt miał wymiar nie tylko ogólnonarodowy : “ Z tego małego , liczącego 250 mln ludzi kraju zmieniliśmy świat .”

Jak podsumowano w filmie , Phillips przyjechał tu z Florencji pod koniec lat 40-tych , podłapał pracę w radiu WREC gdzie wśród innych obowiązków , kierował działem technicznym dla audycji Big Band , które były nadawane z dachu The Peabody . Ted Weems . Tommy i Jimmy Dorsey . - Dla nich urządził wszystko i jeśli wydaje ci się , że słyszysz swingujący dźwięk na tamtych płytach Sun Records , a nawet w jednej z późniejszych piosenek np. w “ Lonely Weekends” Charlie’go Richa , to prawdopodobnie pochodzi on stąd .

Jako dziecko w Alabamie Sam Phillips , grał niemal na każdym instrumencie : puzonie , saksofonie , bębnach itd., w szkole średniej dominował swoją energią , poświęceniem i siłą swojej osobowości .

“ Zorganizowałem mały zespół poza 72-osobowym biorącym udział w różnych uroczystościach .” – wspomina . Słowny potok unoszący się odrywa i niesie fragmenty pamięci . “Założyliśmy chór , kiedy byłem przewodniczący 11 klasy . Mieliśmy ludzi z East Florence , którzy nie mieli pieniędzy aby kupić sobie odpowiedniego stroju . Sprzedawałem czasopisma , biłem się z panem Rogers’m , moim nauczycielem , musiałem rzucić szkołę po 11 klasie . Ci ludzie czuli się tak jakby byli kimś! Byliśmy zawsze tak cholernie biedni , że nie da się opowiedzieć .”

Realia życia biednych ludzi , wśród których dorastał , czarnych i białych były “ obrazem czterowymiarowym a nie trój .” Znaczącą częścią tego czwartego wymiaru był dźwięk . “ O dźwięk i radio będę walczył z każdym .” ( Biograf Guralnick sugeruje , że gdy Sam Phillips mówi o dźwięku , ma na myśli nie tylko muzykę , ale wiatr , ptaki , szum samochodów – wszystkie dźwięki.)

“ Z muzyką można obejść cały świat . W muzyce jest tak wiele rozmaitości , jest to najcudowniejsza rzecz jaką znalazłem przy całym moim doświadczeniu w handlu muzyką .”

W biografii jest zdanie , całkiem jakby rodem z Felliniego , w którym brodaty , poważnie patrzący Phillips jest pokazany w drodze powrotnej do rodzinnej Alabamy , zwracający się do obecnych członków swojego starego szkolnego zespołu . Mówi im , że nigdy nie osiągnęliby satysfakcji , gdyby nie podążali za swoimi marzeniami , a ty zastanawiasz się czy pełne szacunku dzieciaki zdają sobie sprawę jak dosłownie siedzący przed nimi mężczyzna rozumie to .

Jest tu oczywisty element entuzjazmu , któremu musi się poddać każdy artysta , który z nim współpracuje . Po kilku latach pracy w radio WREC , otworzył serwis z muzycznymi usługami przy 706 Union , SUN RECORDING STUDIO

obecnie miejsce kultu pielgrzymów Elvisa i pozostałych , którzy co roku napływają do Memphis w poszukiwaniu Źródła , tak jak to kiedyś robili chcący być piosenkarzami albo muzykami.

“ Wiedząc jak byli biedni i jak biedny byłem ja , nikt , moim zdaniem nie zrobił w pewien sposób więcej niż ja - często psychologicznie , upewniając ich , że coś osiągnęli . Jednej rzeczy nigdy nie zrobiłem , nigdy nie zlekceważyłem człowieka , który przyszedł tam na przesłuchanie . Nie jednego, przeklętego centa płacili mi zanim podpisaliśmy kontrakt i odbyliśmy sesję .Bóg nie stworzył nas doskonałymi bo inaczej nie byłoby bałaganu z Adamem , Ewą i jabłkiem . Jestem uczciwy , a parę rzeczy rzutuje na to , co wy uważacie za bycie szczerym .”

Dla Phillipsa szczerym był sposób w jaki Jerry Lee Lewis używał pianina dla głośnego wyrażania myśli , za każdym razem w inny sposób ; szczerość była w głębi jaką dostrzegł w niezgrabnym , zawsze troskliwym Chesterze Arturze “Howlin’ Wolf” Burnet ; była to prosta , pobrzękująca szczerość tria Johnny Cash’a . Było to dziwne , niewytłumaczalne zobowiązanie samego Phillipsa, który we wczesnych latach 50-tych dwukrotnie doprowadził się do załamania nerwowego , terapii wstrząsowej , pracując całą dobę na okrągło , sypiając dwie , może cztery godziny na dobę i próbując jednocześnie wywiązać się z zobowiązań wobec WREC i wprowadzić na rynek swoje studio.

“ Co miesiąc , nie pamiętam jak długo to trwało , musiałem stawiać czoło IRS – wspomina Sam .

“ Nie byłem w stanie zaoszczędzić pieniędzy , ale nie okłamywałem ich na temat tego co posiadam . Ten ciągle mi groził . Jedynie co mogłem im dać , to dopiero co skompletowane wyposażenie studia . Inny (IRS) facet patrzył na mój kościsty tyłek i na mnie kompletnie wyczerpanego i widział , że byłem prawdopodobnie najbardziej przygnębionym człowiekiem , jakiego kiedykolwiek widział , a ja , młody człowiek , powinienem być beztroski i szczęśliwy i nie mieć tego wszystkiego na głowie.

‘Słuchajcie’ – powiedział im – ‘jeśli zamkniemy tego młodego człowieka , nigdy nie dostaniemy pieniędzy , jeśli pozwolimy mu działać , wierzę , że je dostaniemy.’ Nie minęło 6 miesięcy , gdy pojawiła się “ My Baby Love Me” i “ Mystery Train” Juniora Parker’a . Boże , jak bardzo mi to pomogło i w ciągu roku byłem w stanie odrobić zaległości . Facet zrezygnował z wzywania mnie . Bardzo mi współczuł .”

Kuszące jest stwierdzenie , że historia Phillipsa jest podobna do historii Elvisa , którego dużo starszy Sam (Elvis miał wówczas 18 lat a Phillips 30) znalazł żyjącego w ubóstwie i zapomnieniu i pomógł mu wejść w sławę , pieniądze i wielki świat , ale historia Phillipsa skończyła się bardziej szczęśliwie i zbliżona jest także do historii wszystkich pozostałych artystów , który wychował : Charlie Rich , Jerry Lee Lewis , Carl Perkins , Johnny Cash , Roy Orbinson , B.B. King , Wolf , Little Milton , Ike Turner , Junior Parker i wielu innych . Jerry Lee Lewis , Carl Perkins , Johnny Cash & Elvis

Jerry Lee Lewis , Carl Perkins , Johnny Cash & Elvis

Jednak , Dave Marsh w swojej książce “Elvis” jest innego zdania i przeistoczył Sama w “arystokratę” . Nie był nim . Jego pochodzenie było tak niskie jak wielu z nich . I oni szukali go a nie on ich . Elvis odnalazł go , po ukończeniu szkoły , pewnego letniego dnia 1953 , jadąc ciężarówką ujrzał szyld - “ Nagrywamy Wszystko / W każdym Czasie / Wszędzie” i wszedł . Na wstępie oznajmił , że chce nagrać urodzinową płytę dla matki (urodziny były za 6 miesięcy) i nagrał dość “piskliwą” choć czysto zaśpiewaną wersję “ My Happiness” .

Studio Sun była wytwórnią płytową , o której na przemian myślał jako o sposobie na zrobienie prawdziwych pieniędzy albo jako misji , którą przysiągł sobie wypełnić nawet za darmo , Elvis próbował połączyć to jedno z drugimi w końcu to zrobił . Nadeszły Wielkie Czasy .

Teraz jest już powszechnie znana historia jak to Sam umieścił młody talent razem ze Scotty’m i Billem i czekał aż znajdą nowe brzmienie , które dzięki spontaniczności Elvisa zostało przez niego wydobyte z blues‘a - utworu Artura Crudup’a zatytułowanego “ That’s All Right” .

Przeobraża “czarną” muzykę nadając swoim utworom nowy styl , przykładem tego może być jego szybka wersja “ Blue Moon of Kentucky” o której Sam w swojej biografii mówi , że musiała dla wielbicieli jej kompozytora Billa Monroe , brzmieć bardzo “ brutalnie” .To co wyszło dzięki tym “wygłupom” i przeobrażeniom , rozumie się , było hybrydą złożoną z różnorakich ludowych źródeł czyli – Rock ‘n’ Rollem .

Nawet jeśli wymowa dokumentu A & E jest jasna co do tego , kto jest twórcą współczesnej muzyki świeckiej , człowiekiem , który przekształcił ziemię w pewien rodzaj pulsującej ekstazy , to nie jest tak całkiem jasne , kto zrobił pierwszy ruch w sprawie zrealizowania filmu dokumentalnego ku czci Sama Phillipsa . Myślę , że byli to : producent Jerry Schilling , od urodzenia mieszkający w Memphis , weteran muzycznych wojen a obecnie prezes Memphis and Shelby County Comission ; pisarz Guralnick, (którego książki o muzyce soul i blues , tak jak i ostatnie dwie pozycje o Elvisie : “ Last Train To Memphis” i “ Careless Love” są już klasykami)] i starszy syn Phillipsa , Knox – odważny i oddany człowiek , który pokonał chorobę nowotworową i dzielnie przeżył tragiczną stratę (w ubiegłym roku) córki i pozostał jakimś cudem ucieleśnieniem pozytywnego myślenia .

Żaden z nich nie próbuje przypisać sobie chwały (w istocie , wszyscy podkreślają zespołowy aspekt tego pomysłu) , ale każdy z nich stara się odtworzyć własny udział wystarczająco głęboko , żeby mieć prawo do tego zaszczytu .

Guralnick był zainteresowany takim projektem odkąd napisał parę lat temu “Lost Higway”, książkę , która koncentruje się na podróżach amerykańskich muzyków , a kończy się rozdziałem poświęconym Samowi Phillipsowi . “ Czułem , że to co wyrażał , to były pryncypia życia – indywidualność , próba wydobycia z każdego z kim pracował wszystkiego co w nim najlepsze” Chociaż Guralnick jest bardzo sympatyczny i z łatwością potrafi się wtopić w dowolny rodzaj towarzystwa , jest on również sam w sobie artystą – przynamniej w kwestii bycia archetypowym samotnikiem w pisaniu książek metodą większości autorów , w samotności w odosobnieniu . Pracując z innymi , żeby zrealizować biografię Sama Phillipsa na video , zdecydował się na rywalizację z nimi w kwestii swojego tematu .

“ Zespołowa praca była pouczającym doświadczeniem . Próbowałem wykonywać ją w duchu metod realizacyjnych Sama – w duchu prawdy , bez ukrywania czegokolwiek , zgodnie z rzeczywistością . Sam nigdy nie wykonywał perfekcyjnych sesji , bo hołduje zasadzie zdawania się na element przypadkowości . Biografia odzwierciedla osiągnięcia Sama . Używaliśmy ręcznej kamery i kręciliśmy wszystko na żywo . Było tu wiele z niedoskonałej rzeczywistości .”

Rzeczywiście wyglądało to tak , jakby filmowano samego mistrza przy pracy. W wywiadzie i na filmie Phillips przytoczył przykład rozmowy telefonicznej w studio podczas nagrywania “ Love My Baby” Juniora Parkera (druga strona płyty “ Mystery Train”). Słabe pobrzękiwanie telefonu w pobliżu zaserwował jako idealną korelację z zawodzącą tęsknotą Parkera w jego inspirowanym skocznym bluesowym numerze (szybkość, tępo poprzedziło późniejszą pracę Elvisa , Scotty Moor’a i Billy Blacka) .

W dokumencie jest parę przykładów , które potwierdzają własną realność . Jest na przykład scena w której Johnny Bragg , wykonawca ballady “ Walking In The Rain” , wraca do surowego zakładu karnego w Nashville (po tym , gdy Phillips “wypożyczył” ich do sesji nagraniowej w Memphis) gdzie on i jego kumple z “Prisonnaires” odsiadywali swoją karę . Wstawiennictwo producenta mogłoby zakończyć się zmianą wyroku i uwolnieniem .

Stara wersja Bragg’a jest zarazem przygnębiająca jak i zachwycająca przez odwołanie się do wspomnień . Kilka wersów śpiewa naśladując swój młodzieńczy , niesamowicie piękny głos .

Ani Guralnick , ani co-producent i reżyser Morgan Neville nie spodziewali się tego , ale z podnieceniem przyjęli niespodziankę i to , co Guralnick nazywa “ wizualnym efektem sposobu w jaki kamera podąża za Johnny’m prosto w cień .

Jest tu także długi fragment , w którym Phillips przechodzi przez opuszczone pokoje na terenie starego hotelu Chisca w poszukiwaniu miejsca , gdzie wizjonerski Dewey Phillips (zbieżność nazwisk przypadkowa) robił swoją nocną audycję dla radia WHBQ w późnych latach 40-tych i wczesnych 50-tych , kiedy to obydwaj wiedzieli i przekazywali więcej na temat ducha muzyki a w szczególności czarnej muzyki , niż nieśmiertelny Alan Freed z Cleveland i Nowego Jorku .

Sam Phillips dosłownie błądzi po otwartych pomieszczeniach jak człowiek , który wraca na opuszczoną planetę , gdzie kiedyś on i jego egzotyczny gatunek prosperował . I na końcu stwierdza :

Sam Phillips , Człowiek , Który Odkrył Rock’n’ Rolla jest także tu , w miejscu gdzie to jest i gdzie to było .

Widzowie , którzy pierwszy raz oglądają dokument , powinni być ostrzeżeni , szczególnie jeśli są sceptykami , nie wierzącymi w duchy . Film zawiera coś, co wydaje się być złożone z wielu , pobieżnych , przypadkowych a nawet pustych momentów , które nabierają znaczenia dopiero po powtórnie obejrzanym seansie . Ta pozycja wymaga więcej niż jednego obejrzenia .

Sam Phillips w wywiadzie zastanawiał się głośno nad istotą Memphis , jako skrzyżowania muzycznych wpływów , które rzuciły go tutaj wraz z innymi pionierami a które następnie rozlały się po świecie . Zastanawiał się , czy mogłoby to być zrobione jeszcze raz , tak jak to zrobił on , jak zrobili to Jim Stewart z Stax / Volt Records , Joe Cuoghi z Hi Records , John Frye z Arden Studios i Chips Moman z American Studios .

“ Do diabła !” – zagrzmiał . “ Ciągle jest tyle do zrobienia i nie ma żadnego powodu , dla którego nie moglibyśmy tego nadal robić ! Nie obawiam się w tym przeklętym kraju niczego . Róbmy to dalej !

Sam Phillips przyjechał do Anglii na pokaz swojego filmu biograficznego i udzielił kilka wywiadów. Zamieszczamy ten , jako że daje kilka informacji o człowieku , który odkrył Rock’n’Rolla .

Lista ludzi , którzy powinni być wdzięczni Samowi Phillipsowi zaczyna się od Elvisa Presley’a i rozciąga się na wszystkich , którzy chwycili gitarę (lub włączyli radio w ostatnich czterech dekadach) od bluesowych piosenkarzy takich jak Howlin’ Wolf , B.B.King do Carla Perkinsa , Roy’a Orbinsona i Jerry Lee Lewisa . To Phillips był człowiekiem, który jako pierwszy nagrał ich muzykę . Robiąc to , Sam Phillips pomógł stworzyć podstawy muzyki popularnej ; bez niego mogłoby się to nie udać , a przynajmniej mogłoby to przybrać inny obrót .

Długa droga wiodła od Memphis do wilgotnego i zimnego popołudnia w prywatnym klubie przy Baker Street . Sam Phillips własnoręcznie nalewa sobie czarną kawę . Ma 77 lat , jest szczupły i wystarczająco kudłaty , żeby wydawać się na 20 lat młodszego , choć przyznaje , że ostatnio zawodzi go słuch – “ Mam problemy z rozróżnianiem spółgłosek .”

Poświęcił swoje życie rock ’n’ rollowi , ale ma wygląd i elokwencję jazzowego kaznodziei : nosi buty z białej wężowej skóry z dopasowanym do nich paskiem , jego szyję okala złoty łańcuch - prezent od Elvisa . O jego życiu opowiada nowy film wyświetlany dziś wieczór w National Film Theatre .

Phillips urodził się w Alabamie w 1923r. Najmłodszy z ośmiorga rodzeństwa wychowywał się na farmie nad rzeką Tennessee . Jako chłopiec chciał zostać prawnikiem po tym jak zobaczył jak sępy tej profesji wykorzystują rodziny dotknięte wielkim kryzysem .

“ Moja matka była szczęśliwa , kiedy powiedziałem jej , że chciałbym pójść na prawo , była ze mnie taka dumna .” Zamiast tego otworzył studio nagrań .

Phillips dorastał wśród gospel i bluesa i chciał , aby jego studio było domem dla czarnych artystów , którzy gdzie indziej nie byli przyjmowani z otwartymi ramionami . Był to czas linczu i płonących krzyży . Phillips był oceniony jako coś niebezpiecznie rewolucyjnego . “Był rok 1950 , mieliśmy segregację , w mieście był Klan . Pamiętam , że odwiedziłem wszystkich sąsiadów, żeby ich ostrzec, że przed ich domem może zatrzymać swój samochód czarny człowiek .”

Phillips miał zapał misjonarza . “ Nic nie jest w stanie burzyć granic , tak jak muzyka” – oświadcza jak kaznodzieja starej daty .

Howlin’ Wolf , Ike Turner i B.B. King byli wśród tych młodych artystów , którzy przekroczyli próg przy 706 Union , żeby nagrać single dla wytwórni Sama – Sun Records , ale Phillips miał większe marzenia . “ Wiedziałem , że jedyną drogą do zdobycia szerszej publiczności było znalezienie białego , który potrafiłby grać czarną muzykę .”

Elvis Presley , latem 1953r. wszedł do Memphis Recording Studio , żeby nagrać balladę dla swojej matki . Była to , przypomina sobie Phillips , raczej słaba próba . Rok później Phillips pracował z gitarzystą Scotty Moore’m i potrzebowali piosenkarza . Asystentka Phillipsa zaproponowała im , żeby wezwali młodego człowieka o dziwnym imieniu .

Pierwsza sesja nagraniowa miała miejsce 5 lipca 1954r. Elvis, Billy, Scotty i Sam

W przerwie między nagraniami ballad w stylu country , Elvis chwycił gitarę i zaczął szaleć ze starym bluesowym numerem “ That’s All Right , Mama” - Przyłączył się do niego Moore . “ Spytałem ich – co robicie ? A oni na to – nie wiemy , więc powiedziałem – dobra popieram to , spróbujcie znaleźć miejsce od którego zaczniecie i zróbcie to jeszcze raz .” I właśnie w tym momencie narodził się Rock’n’ Roll .

Po pięciu swoich singlach , które były kamieniami milowymi , Elvis kierowany przez Parkera opuścił Sun Studio , ale Phillips pozostał z nim w kontakcie przez całe jego życie . “ Byłem 12 lat starszy od Elvisa , więc kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz wydawałem mu się wiekowy , ale kiedy wydoroślał stałem się dla niego kimś w rodzaju starszego brata .”

Gwiazdorstwo Elvisa rozświetliło szlak następnym z kolei piosenkarzom , takim jak , Carl Perkins , Johnny Cash , Roy Orbisoa i Jerry Lee Lewis , ale i oni tak jak Elvis opuścili Sun dla większych wytwórni płytowych . Phillips w dalszym ciągu nagrywał artystów country i hillbilly , ale w latach 60-tych świat stracił zainteresowanie muzyką z Memphis na rzecz muzyki pochodzącej z Detroit , San Francisko i Liverpoolu .

Jakoś nagle Phillips zaczął wydawać się bardziej anachronizmem niż prorokiem . Czując to , sprzedał Sun Records w 1969r. Obecnie Studio Sun pełni funkcję muzeum , gdzie turyści grający Elvisa wchodzą i nagrywają siebie , ale gdy muzyka była nowa , niebezpieczna , rewelacyjna , Phillips był dokładnie w samym środku tego wszystkiego .

Na koniec mam pytanie : Czy mógłby zaistnieć Elvis Presley bez Sama Phillipsa ? “ Uczciwie mówiąc , nie sądzę , żeby to było możliwe .” – odpowiada . “ Elvis po prostu nie mógłby wejść do żadnego innego studia w Memphis , żeby nagrać płytę . Nikt inny nie próbował robić tego co ja .”

Może rozczarował swoją matkę , ale jest oczywiste ktoś , kto jest zadowolony , że Sam Phillips nigdy nie został prawnikiem.