Piątek

Popołudniu po pracy wybraliśmy się na mały rekonesansowy wypad do lasu w okolice Sułkowic w celu sprawdzenia, co w lesie rośnie.
Pierwsze spotkanie z ceglakiem nastąpiło zaraz po wejściu do lasu , im głębiej w las tym borowików było więcej.
Po godzinie spaceru prawie na samym środku drogi jest, pierwszy tegoroczny prawdziwek
Jak na tak nietypową do zbierania grzybów porę i krótki pobyt w lesie to urobek wcale nie był najgorszy
Na tym jednak nie koniec atrakcji , podczas wychodzenia z lasu na samy środku ścieżki spotkaliśmy węża o ciekawym miedzianym ubarwieniu.
Wg. nas zupełnych dyletantów w tym temacie był, to gniewosz plamisty, który zgubił plamy.

Dzień drugi

Sobota

Poczytując sobie wczorajsze spotkanie z wężem za dobry znak postanowiliśmy udać się śladem Zenita w pustynne obszary pustyni Błędowskiej w poszukiwanie pustynnych grzybów. Ekipę wzmocniła szwagierka.
Wyprawę rozpoczęliśmy w Kluczach na wzgórzu Czubatka od podziwiania panoramy jaka się z tego miejsca rozpościera i która jest zupełnie inna od tej do której jesteśmy przyzwyczajeni podczas beskidzich wędrówek.
Pierwsze napotkane grzyby umocniły nas w przekonaniu, że jesteśmy na pustyni, bo były całkowicie ususzone. Po jakiś czasie spotkaliśmy pierwszego kozaka , który nadawał się do koszyka. Im głębiej w pustynię tym kosz się bardziej wypełniał, oprócz kozaków napotkaliśmy również kurki   Na obrzeżach pustyni napotkaliśmy malownicze skałki i rzadkiej urody rośliny , bliżej środka pustynne trawy , a w samym sercu pustyni wydmy Nadszedł czas na kulinarne przyjemności, czyli pustynny posiłek.  Butelka po Finlandii to niestety tylko rekwizyt pozostawiony przez poprzednich biesiadników, którzy sądząc z pozostawionych śladów dotarli tutaj terenowymi samochodami, a biorąc pod uwagę ilość i jakość pozostawionych śmieci nie należeli do ubogich tego świata.
Z resztą w czasie całej naszej wędrówki towarzyszył nam ryk jakiegoś piekielnego pojazdu, którego nie widzieliśmy ale cały czas słyszeliśmy , bo kierujący nim gdy nie jechał to włączał z ogromna ilością watów muzykę.
Podczas wędrówki orientacje w terenie ułatwiała nam wieża obserwacyjna zlokalizowana na wzniesieniu Czubatka , która stanowiła swoistą latarnię pustynna .
Po posiłku i odpoczynku nastąpił powrót do punktu wyjścia
Nie kryjąc dumy przy samochodzie posortowaliśmy grzyby i cieszyliśmy ich widokiem nasze oczy.

Wacław nr.105 na liście członków klubu