Gołąbek grynszpanowy - Russula aeruginea Lindblad opis

Kapelusz	średnica 5-10 cm trawiastozielony, jasnozielony, żółtozielony, szarooliwkowy lub ochrowozielony lub prawie białawy, na szczycie zwykle ciemniejszy u młodych okazów kulisty, później szeroko rozpostarty powierzchnia gładka w czasie wilgotnej pogody śliski w czasie suszy suchy i matowy skórka daje się łatwo ściągnąć z połowy powierzchni kapelusza
.
Blaszki	najpierw białe, później kremowożółtawe dość szerokie gęsto ustawione różnej długości przy trzonie wolne lub nieznacznie przyrośnięte
.
Trzon	wielkość 4-6*1-2 cm biały, u nasady czasem ochrowo zabarwiony mocny walcowaty gładki u młodych okazów wewnątrz pełny, u starszych gąbczasty podstawa zaostrzona
.
Miąższ	biały lub szarawy, czasem w trzonie ochrowy zwarty w owocnikach starych staje się gąbczasty kruchy smak łagodny, lub lekko ostrawy zapach nieznaczny
.
Zarodniki	wysyp kremowożółty
.
Występowanie	od lipca do września przeważnie pod brzozami, również w jednogatunkowym drzewostanie świerkowym dość częsty
.
Uwagi	Możliwość pomylenia: lekkomyślni zbieracze już niejednokrotnie mylili gołąbki grynszpanowe z muchomorem sromotnikowym. Gołąbki jednak nigdy nie mają ani bulwkowatej podstawy trzonu, ani pochwy, ani pierścienia Uwagi: chociaż gołąbek ten jest gatunkiem jadalnym, to jednak spożyty na surowo powoduje silne wymioty, a niekiedy poddany nawet wysokiej temperaturze może wywołać lekkie objawy zatrucia. Należałoby więc jadać go tylko w małych ilościach jako domieszkę do innych grzybów Wartość - jadalny w małych ilościach, gorszej jakości
.