Muchomor czerwony - opis Amanita muskaria

Kapelusz	średnica 5-20 cm barwa żywo czerwona do żółtopomarańczowej pokryty dość regularnie rozmieszczonymi, białymi, łatwo ścieralnymi łatkami. Łatki mogą być spłukiwane przez deszcze. kształt kapelusza u młodych egzemplarzy kulisty, potem wypukły, w końcu rozpostarty lub spłaszczony. skórka błyszcząca, ściągalna. W czasie wilgotnej pogody lepka. brzeg kapelusza długo gładki, u starych okazów prążkowany

Blaszki	szerokość 6-12 mm białe do żółtawych miękkie. Wybrzuszone. Dość gęste. Wolne

Trzon	wysokość 7-20 cm, grubość 1-3,5 cm biały, żółtawy cylindryczny, wysmukły, początkowo pełny, później w środku pusty kosmkowaty lub łuskowaty pierścień białawy, białawożółty, duży u podstawy bulwiasto rozszerzony bulwa pokryta wałeczkowatymi zgrubieniami z resztek pochwy brzeg pierścienia biały lub żółtawo ząbkowany

Miąższ	biały, pod skórką kapelusza żółty (żółtopomarańczowy). niezmienny, kruchy. smak łagodny. bez zapachu

Występowanie	od lipca do listopada w lasach liściastych i iglastych, najczęściej w młodnikach brzozowych i brzozowo-sosnowych, a także w świerczynach podgórskich i zaroślach na kwaśnych glebach. często rośnie w grupach pospolity ( ozdoba lasów)

Uwagi	z moich obserwacji wynika że w okresie największego wysypu tego muchomora następuje wysyp borowików. Występują te grzyby często obok siebie. Nie niszczmy tych pięknych grzybów

Ostrzeżenie	silnie trujący może spowodować zatrucie śmiertelne główne substancje trujące to muscimol i kwas ibotenowy muskaryna, wbrew nazwie gatunkowej, znajduje się jedynie w niewielkiej ilości. zatrucia są rzadkie, ponieważ jest powszechnie znany i łatwo rozpoznawany, chociaż może być pomylony z muchomorem czerwonawym zatrucia kończą się na silnym pobudzeniu, drgawkach i oszołomieniu; po fazie pobudzenia chory zapada w sen; objawy ustępują po kilku, kilkunastu godzinach dawniej używany do trucia much, stąd nazwa całego rodzaju - muchomor