| Mapa serwisu | Spis gatunków | Nawigacja | O stronie | Objaśnienia | Moje wyprawy | Ciekawostki |.
| Lasy | Kiedy w las | A. Mickiewicz | Ciekawe linki | Nowości | Słownik | Literatura | Przepisy | Ankieta |

O grzybach w prasie ( 2001 ) ( 2002 )

Tekst z gazety: Mieszkający w Trzetrzewinie w powiecie nowosądeckim czwartoklasista Mariusz Lorek, wracał po południu od swojej babci, mieszkającej w sąsiedniej wsi Krasne Potockie. Szedł przez las. W pewnym momencie dostrzegł wielkiego borowika, olbrzymią rzadkość o tej porze roku. Grzyb waży 1.4 kg, ma 22cm wysokości a średnica jego kapelusza przekracza 31 cm. W minionym roku w lasach Beskidu Sądeckiego obrodziły borowiki-giganty: najwiekrzy ważył przeszło 4kg, a jego kapelusz miał średnicę ponad 45 cm.
                                          (sś)

Gazeta Krakowska nr 130 z dnia 05.06.2001

                           Grzybów jenerał   (smardz) 
Kto wie, jak smakuje smardz? Las rąk się jakoś w górę nie unosi, bo skąd tu wiedzieć, skoro smardzów już nie ma. Przynajmniej w Polsce. Ta resztka, która jeszcze została, jest objęta ochroną, więc nawet jeśli ktoś smardze znajdzie (właśnie się sezon zaczyna w kwietniu-maju) i ich nazbiera trochę to je zje chyłkiem i na pewno się publicznie nie pochwali. Tym samym nasze podniebienia też postanowiono ochronić przed smardzami. Smutne to, tym bardziej że miejsce smardzów w kulinarnej hierarchii grzybów leśnych znajduje się na samym szczycie. We francuskiej kuchni jednemu tylko grzybowi smardz ustępuje - trufli, a o kilka długości wyprzedza borowika. Tego nazwał poeta grzybów pułkownikiem, a więc smardzom należałaby się ranga co najmniej generalska.
We Francji smardze rosną i zbiera się je jak najbardziej, tyle że sezon króciutki- nie dłuższy niż dwa, trzy tygodnie w roku. Wielkich ilości się więc nie nazbiera, toteż smardz jest zaraz po trufli grzybem, który największe sieje spustoszenie w portmonetce. Nawet kupując w hipermarketach, gdzie zawsze taniej, trzeba dać prawie dwa franki za gram suszonych smardzów - czyli dwa tysiące za kilo. A to dzięki importowi z krajów Trzeciego Świata.
Wielka jest niesprawiedliwość losu, że w Polsce, gdzie grzyb jadalny jest otoczony szacunkiem i miłością, smardzów już prawie nie ma, a są za to w takiej Turcji, w Meksyku czy w Chinach, gdzie w ogóle nie wiedzą, co z nimi zrobić. A robić można mnóstwo wspaniałych potraw - smardz to jest elegancja i subtelność i cała finezja grzybowego smaku. Na początek więc coś prostego, co zarazem zbliża się do doskonałości: smardz w śmietanie, duszony na maśle, sól i pieprz - to wszystko. Ale można pójść dalej, użyć do duszenia nieco drobiowego rosołu, dorzucić szalotkę, dolać kieliszek koniaku, posypać zieloną pietruszką i podawać z grzankami.
Smardz jest grzybem piekielnie nieekonomicznym, co wynika wprost z jego anatomii - ciało jego to wypełniona powietrzem skorupka, osadzona na pustej rurce. Czapka smardza - brązowa, w kształcie odwróconego serca, pofałdowana na powierzchni jak ludzki rozum, w środku pusta jak dzwon.
Ta anatomiczna właściwość staje się wielkim atutem, gdy zabiera się poważnie do sztuki kulinarnej. Formę pustą w środku można albowiem nadziać i tu się zaczyna osobny rozdział pod tytułem smardze faszerowane. Ileż miejsca do pomysłowości kucharza! Ale można też utartym pójść szlakiem i farsze ucierać z szyneczki albo z piersi kurczęcia, albo z pasztetu gęsich wątróbek, albo z mlecznego jagnięcia, nie wykluczając możliwych roszad, aliansów i mariaży. Smardz pasuje bowiem do wszystkiego! Albo prawie. Nereczki cielęce upiec na własnym tłuszczu, pod koniec dobrą przygarść smardzów dorzucić - zmówić pacierz, podawać z białym meursault. Pierożki nadziewane smażonymi ślimakami połączyć ze smardzami na patelni - będzie do nich pasował biały burgund albo szampan. Raki upiec na oliwie, dodać pomidora, szalotkę, pietruszkę zieloną, a smardze dusić na maśle z dodatkiem żółtego wina jurajskiego. Kogutka smażyć na złoto, dodać smardze duszone, poczekać aż podadzą wino - na przykład dobre, mocne pachnące słońcem cahors.

WOJCIECH BRÓZDA, PARYŻ

Artykuł Dziennik Polski  Nr 83 07.04.2001

www.grzybypodhala.prv.pl
Miłośnicy grzybów nie tylko uwielbiają potrawy z maślaków i kurek, ale i kochają podpatrywać przyrodę. Relacje i zdjęcia zebrane przez jednego z takich zapaleńców są ozdobą wirtualnego atlasu podhalańskich grzybów. Strona jest przy tym kompendium wiedzy na temat większości gatunków spotykanych w górach. Ponadto znajdziemy na niej opis grzybobrania zaczerpnięty z "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza, a także przepisy na najsmaczniejsze potrawy z borowików. Dla początkujących grzybiarzy autor przygotował atlasy grzybów chronionych i jadalnych z opisami i zdjęciami.

Gazeta Wprost 20.05.2001 strona 58  linka do strony

W ZENICIE ( o mojej stronie Gazeta Wyborcza z dn 09.10.2001)
http://www.kki.pl/zenit/
Podhale, Orawa - to rejony, o których autor serwisu Zenit wie sporo i dzieli się tą wiedzą z innymi. Opisuje trasy turystyczne i rowerowe wycieczki, zamieszcza galerie zdjęć zrobionych podczas swoich eskapad. Dla mniej obeznanych z tymi terenami przygotował słownik górski, a dla miłośników przeszłości - teksty o historii i etnografii regionu.
Jest także coś dla grzybiarzy : obszerny, ilustrowany atlas "Grzyby Pasma Podhalańskiego". 

Gazeta Wyborcza 09.10.2001 dodatek multimedia