Piaskowiec modrzak - Gyroporus cyanescens (Bull:Fr.) Quelet.

Kapelusz	średnica 5-15 cm białawy do słomkowożółtawego, brązowoochrowy trochę włoskowato-filcowaty drobnogruzełkowaty w miejscach zgniecenia pojawiają się ciemnoniebieskie plamy w młodym owocniku półkulisty, później poduchowaty, centralny, czasami ekscentryczny

Rurki	białe lub kremowe, po przekrojeniu zabarwiają się na niebiesko najpierw przyrośnięte do trzonu, potem wolne pory barwy rurek, drobne, kanciasto zaokrąglone, początkowo białawe, z wiekiem kremowe i żółtawe, sinieją po dotknięciu

Trzon	prawie takiej samej barwy jak kapelusz, kremowy, żółtawy lub ochrowobrązowy pod kapeluszem nagi w pozostałej części włóknistofilcowaty intensywnie sinieje w miejscach zgniecenia cylindryczny lub w dole zgrubiały początkowo pełny, potem wewnątrz pusty i gąbczasty

Miąższ	biały lub kremowy bardzo kruchy w całym owocniku przy najmniejszym skaleczeniu szybko przebarwia się na kolor atramentowoniebieski smak łagodny zapach słaby

Zarodniki	wysyp kremowy lub jasnoochrowy

Występowanie	od lipca do października w lasach liściastych i iglastych na glebach piaszczystych pojedynczo lub w małych grupach

Uwagi	miąższ piaskowca modrzaka jest bardzo kruchy, zwłaszcza w trzonie. Na przekroju podłużnym w pełni rozwiniętego grzyba widać podział wnętrza trzonu na komory, co przypomina gołąbka kunowego ze względu na słomkowożółtą barwę i silnie niebiesko przebarwiający się miąższ piaskowca modrzaka trudno pomylić z innymi gatunkami. Ma on odmianę, która po skaleczeniu pozostaje biała. Jadalny borowik omglony (Boletus pulverulentus) również bardzo silnie błękitnieje, jednak zewnętrznie podobny jest raczej do podgrzybka brunatnego wartość: jadalny i smaczny