Na III zjazd członków klubu Darz Grzyb staram się wyruszyć wcześnie rano aby zdążyć na wspólne grzybobranie zapowiedziane na godzinę siódmą.
Z Krakowa wyjeżdżam o szóstej. Na nieszczęście wpadam na “zakopiance” na “spowalniaczy” – gromadę wolno jadących ciężarówek. Uciekam z konwoju dopiero w Pcimiu i jadę dalej jako “król szosy”- przede mną tylko kilometry...

Zdążyłem. Okazało się, że pośpiech nie był tak bardzo konieczny ponieważ prezes Kamiński zarządził opóźnienie wymarszu; czekamy na przyjazd osób z najdalszego zakątka Polski – Paulusów z Kołobrzegu. Miejsce spotkania jest wspaniałe - teren zespołu szkół średnich w Jordanowie. Jest bajkowo; wystrzyżone trawniki, klomby z kwitnącymi kwiatami, kępy starych lip, potężne topole i dęby, altanki umożliwiające wspólne “posiady” przy ognisku. Prezes promienieje – przyjechało dużo klubowiczów ... z roku na rok impreza staje się coraz większa. W oczach Zenita widać ogromne szczęście; wszystko dopisało – jest piękna słoneczna pogoda i dużo uczestników. Czego więcej można sobie życzyć ?

Po kilku minutach z Zakopanego przyjeżdża Paweł Wielki. Tym razem strasznie dużą bryką. Kolo ósmej są wreszcie Pomorscy – przywozi ich brat Zenita zwany przez niego pieszczotliwie “bratkowskim”. Paulusowie mimo nieprzespanej nocy nie marudzą tylko razem z wszystkimi wędrują do lasu. Prowadzi miejscowy ”baca” Robert Leśniakiewicz, który “wynalazł” tak piękne miejsce na spotkanie grzybiarzy.

Lasy otaczające Jordanów są dla mnie zagadką. Robert ciągle coś w nich zbiera, fotografuje. Ja osobiście nie cierpię chodzenia po terenach porosłych jeżynami. Plącze się to pod nogami, nic nie widać a i grzyba się nie czuje. Czasami w plątaninie pnączy pojawia się oaza; widać igliwie i mech. Pojawiają się też powoli grzyby. Najwięcej jest kolczaków obłączastych, gdzieniegdzie jakiś kozak. Nagle słychać głośny krzyk. Poznaję prezesa – znam ten okrzyk; pewnie znalazł prawdziwka (okazało się później, że był to jego pierwszy i ostatni prawdziwek w trakcie sobotniego grzybobrania).

Grzybiarze rozchodzą się we wszystkich kierunkach, szukają przede wszystkim takiego podłoża, które dałoby szansę na znalezienie grzybów. Wchodzę w czysty, bukowy fragment lasu. Tu przynajmniej widać podłoże. Nie widać jednak grzybów. Po kilkugodzinnej wędrówce mam kilka kolczaków, dwa małe kozaki oraz garść pieprzników trąbkowych i żółtych. Niewiele tego ale jeżeli kilkadziesiąt osób przyniesie chociaż tyle – będzie z czego ugotować zupę.

Grzybiarze powoli schodzą się. Przynoszą swoje zbiory. Są kolczaki ( duże ilości), kozaki czerwone ( Paulusowie mają kilka pięknych młodych “osiczaków”), kozaki – babki, pojedyncze rydze i o dziwo dużo pieprzników. Teresa z Tych rozpacza. Zostawiła w lesie masę pieprzników żółtych; uznała je za psujące się kurki. Jej syn Andrzej i Piotrek Perz ( Pimpek) ruszają ponownie po zostawione w lesie pieprzniki. Na końcu pojawiają się najmłodsza uczestniczka zjazdu – Natalka wraz z ojcem. Trochę za daleko poszli i musieli korzystać z fachowej informacji tubylców, którzy skierowali ich na Chrobacze czyli do Zespołu Szkół.

W zacienionej altance odbywa się selekcja. Zenit jako grzyboznawca dyplomowany ogląda każdego grzybka i podejmuje decyzje: na zupę!, do śmieci! Powoli rośnie sterta grzybów w trzydziestolitrowym garze. I nagle ni stąd ni zowąd okazuje się, że chyba będę gotował tę zupę. Robert przygotowuje ziemniaki i cebulę. Kroi je fachowo, po wojskowemu; nie żadna drobnica tylko ciach ziemniaka na 4 części i do wiadra.

Zupa musi być smaczna. Podsmażam ziemniaki ( trochę bardziej je rozdrabniam by mieściły się do przeciętnej wielkości ust) i cebulkę na maśle. Powoli kroję wyselekcjonowane i opłukane grzyby. Jest tego bardzo dużo. Do wymienionych już wcześniej grzybów dochodzą znalezione muchomory czerwonawe co powoduje, że niektórzy proponują nazwać potrawę – zupą z dreszczykiem. W końcu krojenie przejmują Teresa z Piotrem ( Tyszanie). Zapach jest coraz sympatyczniejszy - gar zaczyna bulgotać, dokładam kostki rosołowe... Forelowie przynoszą marchew i pietruszkę. Zupa zaczyna dochodzić. Jeszcze trochę soli i na koniec śmietana. Gotowe!
W oczekiwaniu na zupę uczestnicy zjazdu pochłaniają pieczone kiełbaski i pachnące plastry smażonego nad ogniem boczku. W końcu na stół wjeżdża gar z zupą. Nikt nie lży ani nie bije kucharza – widać zupa nie jest najgorsza.
Na deser ciekawostki grzybowe z mojej domowej przetwórni: marynowane smardze, muchomory czerwonawe, lejkowce dęte i wodnicha późna z cebulką. Paweł Paulus jest zachwycony – po raz pierwszy widzi i je smardze. Nikt nie boi się jakoś muchomorów czerwonawych. Co bardziej zawzięci grzybiarze ruszają w lasy leżące po przeciwnej stronie szkoły. Co chwilę ktoś przynosi nowe grzyby.

Od czasu do czasu uczestnicy zjazdu indagowani są przez dziennikarzy, którzy zaproszeni przez Zenita pragną dowiedzieć się czegoś ciekawego o grzybach, grzybiarzach a nawet o niedźwiedziach, które usadowiły się w lasach babiogórskich. Powoli zapada zmierzch i coraz lepiej widać płonące ognisko. Grzybiarze skupiają się wokół ognia. Gra gitara i słychać śpiew. Prezes jest coraz bardziej szczęśliwy i zapowiada, że w niedzielę w Zubrzycy grzybobranie będzie jeszcze lepsze. Muszę niestety jechać dzisiaj jeszcze do domu. Żal mi niewymownie tej niedzieli i wspólnego grzybobrania w pobliżu moich terenów “łownych”. Żal mi też dalszej części tego wieczoru ponieważ spotkania tego typu w miarę upływu czasu nabierają dopiero odpowiedniej barwy i smaku. Trudno- trzeba jechać... następne spotkanie już niedługo – czas leci tak szybko...

Tekst: Tadeusz Ruchlewicz

     Z pewnym niepokojem jechaliśmy z mężem i towarzyszką naszych wędrówek Aiszą na spotkanie w Jordanowie . Obserwując klub w internecie od dłuższego czasu,mieliśmy nadzieję , że spotkamy tam sympatycznych zakręconych “świrów” grzybowych . Absolutnie nie pomyliliśmy się , nie tylko są “zakręceni grzybem” , sympatyczni , ale również bardzo życzliwi . Na miejsce zajechaliśmy w piątek wieczorem i natychmiast poczuliśmy się , jak w gronie dobrych znajomych . Od razu znalazły się wspólne tematy nie tylko o grzybach . Wieczór upłynął więc w miłej atmosferze przeplatany rozmowami i śpiewem , przy dźwiękach gitary i akordeonu . Nawet Borowik Ponury , który twierdził , że nie umie grać ani śpiewać , dał nam niezły koncert .

W sobotę wyruszyliśmy penetrować zbocza góry Przykiec i w trakcie tej wspólnej wędrówki mogliśmy dowiedzieć się wiele ciekawego na temat grzybów , ich miejsc występowania , wyglądu , upodobań ... Zbieraliśmy pod czujnym okiem Zenita takie gatunki , których wcześniej nie brałam pod uwagę , jako egzemplarze nadające się do spożycia . Miałam trochę wiedzy książkowej ale w naturze niektóre z nich zobaczyłam (a raczej rozpoznałam) po raz pierwszy np. muchomor czerwonawy , galaretek kolczasty , pieprznik trąbkowy ,szyszkowiec łuskowaty , uchówka ośla . Natrafiliśmy tam również na borowiki , podgrzybki , goryczaki żółciowe (tych było najwięcej) , kolczaki obłączaste , koźlarze babki , grabowe , świerkowe , maślaki , rydze , zasłonaki fioletowe i wiele innych .

W pewnym momencie wspólnej wędrówki straciliśmy pozostałych uczestników , bo zauroczeni pięknem napotkanych dziewięćsiłów bezłodygowych zajęliśmy się ich podziwianiem i fotografowaniem . Wydawało się , że straciliśmy orientację i zapuszczaliśmy się w coraz to większe jary i wąwozy . Przedzierając się przez kolejne gęstwiny weszliśmy na leśną ścieżkę , a tam na jej środku dwa piękne czerwone kozaki świerkowe . Ich znalezienie od razu dodało nam otuchy , spojżeliśmy na słońce , wyznaczyliśmy kierunek marszu i w świetnych nastrojach wróciliśmy do miejsca spotkania , gdzie czekał już Zenit i wnikliwie przeglądał wszystkie koszyki i sprawdzał grzyb po grzybie , które następnie przejął Tadeusz Ruchlewicz i ugotował z nich olbrzymi gar przepysznej pachnącej zupy . Po któtkim odpoczynku stwierdziliśmy , że zrobimy sobie spacerek w przeciwnym kierunku niż poranna wyprawa i tam pod świerkami , między krzewinkami borowiny znaleźliśmy duże skupiska pieprzników żółtawych . Do późnej nocy rozprawialiśmy o grzybach i nie tylko , i znowu towarzyszyły nam gitara akordeon i śpiew .

Następnego dnia rano (właściwie nocą) umówiliśmy się z Forelami na wypad w im znane grzybowe miejsca . Marta przywitała nas pachnącą kawą i gdy już zaczynało się rozjaśniać wyruszyliśmy samochodem kierowanym przez Jurka , który świetnie pokonywał we mgle kamieniste górskie drogi .
Pierwszy zagajnik penetrowaliśmy po omacku z nosem przy ziemi , bo widoczność z powodu wczesnej pory , mgły i lekkiej mżawki była kiepska .
Forel okazał się prawdziwym gospodarzem w myśl zasady “zastaw się , a postaw się” . Nie tylko zaprowadził nas w miejsca , w których rosną przepiękne czerwone kozaki , ale dawał cenne wskazówki typu : “pięć metrów od drogi i piętnaście w lewo powinny się pokazywać” i pokazywały się !!! , albo “w ten zagajnik nie warto zaglądać” . Po około półtorej godziny usatysfakcjonowani zbiorami musieliśmy wracać , bo z Jordanowa pod przewodnictwem Zenita mieliśmy wyruszyć na kolejną wyprawę w miejsce , z którym łączyły go młodzieńcze wspomnienia.

Już po zaparkowaniu samochodów adrenalina nam podskoczyła , bo tuż przy parkingu w rosnących nieopodal brzózkach znajdowaliśmy kozaki rosnące grupami . Tym znaleziskom towarzyszyły głośne okrzyki radości . Ochoczo ruszyliśmy w dalszą drogę , bo przecież początek był bardzo owocny . Zenit zapowiadał , że występują tutaj borowiki i podgrzybki , więc po stromych zboczach wspinaliśmy się z entuzjazmem na górę Czyrniec .

Naszym celem gdzieś wysoko była polana , na której mieliśmy skonsumować kiełbaskę , którą Zenit z wielkim poświęceniem dźwigał w swoim plecaku . Po drodze znajdowaliśmy bardzo ciekawe okazy np. podgrzybek wyrastający z patyka (znalazł Pimpek) , wyrastający z kamienia , borowiki ceglastopore , borowiki grubotrzonowe , bielaczki owcze , maślaki pieprzowe , muchomory czerwonawe i wiele innych . Kiedy dotarliśmy wreszcie na polanę (kiełbasę zjedliśmy wcześniej) , powyjmowaliśmy z koszy nasze znaleziska i skrupulatnie czyściliśmy je z mchu , liści , igieł i ziemi , a potem napawaliśmy się pięknymi widokami otaczających nas gór .

Po powrocie do Jordanowa znowu jedliśmy wspaniałą grzybową zupkę , degustowaliśmy przygotowane przez Tadeusza Ruchlewicza marynowane smardze , no i oczywiście nie obyło się bez gitary (przywiezionej przez Wacka) i śpiewu . Późnym popołudniem wszyscy uczestnicy spotkania życząc sobie wielu takich spotkań i owocnych grzybobrań rozjechali się w różne krańce Polski .

Autor: Asza

No i minęła wspaniała impreza zorganizowana fachowo przez Wieśka Zenita. Na powitanie nieoceniony Wiesiu potraktował mnie zimnym piwkiem, z czego wynika że chłop zna się na rzeczy i wie czego grzybiarzowi pod wieczów potrzeba. Impreza obfitowała w wiele atrakcji. można było zbierać grzyby, można było zjeść zupę muchomorową, można było skosztować marynowanych smardzy oraz wspaniałej nalewki zrobionej przez Maryjkę. Podczas biesiadowania Wacek wyśpiewywał takie herezje, że nawet ksiądz biskup byłby zadowolony. Co co nie byli niech żałują. Takiego prezesa nie ma żadna organizacja. Niech żyje Prezes!
Autor: Borowik Ponury

Czekam na kolejne relacje... niebawem podam linki z tekstu do opisywanych sytuacji

Jak na pisał Borowik Ponury – już po spotkaniu... Dziękuje wszystkim uczestnikom imprezy za wspaniałą zabawę. Myślę nawzajem dużo nauczyliśmy się o grzybach i o organizowaniu tego rodzaju imprez. Dziękuję za wspaniałą pomoc ze strony wszystkich jej uczestników. Dziękuje gospodarzom internatu i szkoły za wszelką pomoc w realizacji naszego spotkania. I na koniec – do zobaczenia za rok może w jeszcze większym gronie... A teraz z kronikarskiego obowiązku dodam jakie grzyby mogliśmy spotykać i poznawać: borowiki szlachetne, podgrzybki brunatne, podgrzybki złotawe, kurki, kolczaki obłączaste, pieprzniki żółtawe i trąbkowe, koślarze babki, grabowe, czerwone, pomarańczowożółte, lakówki ametystowe i zwyczajne, muchomory czerwonawe, mleczaje smaczne, maślaki: zwyczajne, ziarniste, żółte, borowiki: ceglastopore, grubotrzonowe, uchówki ośle, szykowce łuskowate... i wiele wiele innych – co świadczy że grzyby rosną...
Zenit - autor serwisu www.NaGrzyby.pl 

Piątek

Sobota

Niedziela