Żółciak siarkowy Laetiporus sulphureus (Bull.: Fr.) Murrill

Owocnik	owocniki żółciaka siarkowego nie posiadają trzonu przyrastają bokiem do drzewa. Rosną poziomo jeden nad drugim tworząc niekiedy bardzo duże kolonie ( osobiście zebrałem kiedyś z pnia wierzby żółciaka o masie 25 kg). młode egzemplarze są bardzo miękkie i maja kolor żółty z zabarwieniem pomarańczowym. rurki są krótkie, siarkowożółte. w miarę upływu czasu barwa owocnika zmienia się z żółtej na białą.

Miąższ	miąższ świeżych owocników jest prawie biały, zapach młodego owocnika jest wyraźny, smak kwaskowaty.

Zarodniki	zarodniki są gładkie i bezbarwne, wymiary 5-7 x 3,5 – 4,5 mikrometra. wysyp zarodników jest żółtawy.

Występowanie	występowanie: żółciak siarkowy rośnie głównie na drzewach liściasych. jego ulubieni żywiciele to wierzby, topole, dęby ( jak widać na zdjęciach nie gardzi także akacją a właściwie robinią akacjowatą). zzasem można go spotkać na ściętych pniach ale preferuje drzewa żywe. w miejscu porażenia grzybem drewno zabarwia się na kolor czerwonobrązowy i rozpada się na kawałki. po kilku latach “owocowania” drzewo łamie się w osłabionym miejscu. żółciak rośnie od maja do września. Jego rozwój na wiosnę przyspieszają deszcze majowe.

Uwagi	jest grzybem jadalnym. Młode, miękkie, prawie galaretowate owocniki nadają się przede wszystkim do panierowania. niiektórzy radzą najpierw obgotować plastry przygotowane do panierowania aby zabić niezbyt przyjemny zapach i smak. Jadłem wielokrotnie panierowane żółciaki bez wstępnej obróbki cieplnej. Były wspaniałe, nie stwierdziłem ani przykrego smaku ani nieprzyjemnego zapachu. Im młodsze egzemplarze tym smaczniejsze. (autor opisu Tadeusz Ruchlewicz)